Stars in their eyes

2007-11-07T10:37:00.009+01:00

Go to

www.starsnovember2008.blogspot.com

for information about our upcoming project

in South Africa

16 to 23 November 2008

Stars in their Eyes is a community development project in the disadvantaged communities of South Africa, and was created by Freedom Fruit and Cool Fresh International.

Ga naar

www.starsnovember2008.blogspot.com

voor informatie over onze reis

naar Zuid-Afrika

16-23 november 2008

Stars in their Eyes is een project ten behoeve van sociale gemeenschapsontwikkeling in Zuid-Afrika, en is gecreërd door Freedom Fruit en Cool Fresh International.

Een reisverslag: Stars in their Eyes Fase 2

Hans Janssen, VV Strijen

Op de website van VV Strijen is al diverse aandacht geweest voor dit bijzonder mooi project. Ik wil hierbij mijn eigen ervaringen ook niet onbesproken laten en jullie aan mijn avontuur deel laten nemen.

Zaterdag 24 november ben ik de reis gestart. ’s Avonds om 19h50 met de avondvlucht van Schiphol naar Frankfurt en vandaar uit met het vliegtuig naar Kaapstad. De reis, die zo’n 11 uur duurt, kan je mooi volmaken door een filmpje te kijken en wat te slapen.

Zondag 25 november, aankomst 11h00 uur in Kaapstad. Weer is in ieder geval goed. We worden afgehaald en naar ons hotel gebracht voor lekkere opfrissing. Vervolgens naar de ‘University of the Western Cape’ (UWC) waar we bij de rest van de groep aansluiten, die 2 dagen eerder gestart waren. De deze eerste 2 dagen bestond uit een ‘refresher course’ voor de Zuid-Afrikaanse coaches die in februari van dit jaar waren geweest. Namens Strijen is toen Geert Meijer geweest.

Als v.v. Strijen zijn wij gekoppeld aan de Bitterfontein. Deze coaches heb ik zondag en maandag verder gesproken en begeleidt.

‘s Avonds hadden we nog een heerlijk etentje met ons allen in Canal Walk (een grote winkel-centrum) bij Primi Piatti Restaurant.

Nic Jooste had dit voor ons gereserveerd, hij was er zelf niet bij omdat hij Mario v/d Ende (oud-scheidsrechter) van het vliegveld was halen. Na de nodige bier/wijn en heel veel een pizza’s (echt groot!) moesten we afrekenen, we kwamen uit op 12 Euro omgerekend. Echt een lachertje als je ziet wat we gegeten en gedronken hebben. Om 00h30 heerlijk ons bedje ingestapt.

Maandag 26 november, stond in het teken van de officiële start van de 2^e fase van het project, waarbij 50 nieuwe Zuid-Afrikaanse coaches kwamen. Iedere dag moesten we starten om 08h30 uur en de dag duurde tot 17h30. Al deze dagen werden bij de Universiteit gehouden. Aangekomen op de universiteit waren alle nieuwe Zuid-Afrikaanse coaches aanwezig. Stuk voor stuk hebben ze zich aan ons voorgesteld.

We kregen hierna allemaal een presentatie over HIV-Aids, door Gill Taylor van de South African Sports Science Institute. Dit is hier echt noodzakelijk! Tegenwoordig hangt in ieder gebouw een kastje waar ze gratis condooms uit kunnen krijgen. Deze lezing was dus hoofdzakelijk voor de Zuid-Afrikanen bedoeld, maar het was wel interessant voor ons om te horen hoe het er aan toe gaat in de krottenwijken.

Toen we om 14.15uur wilde vertrekken, arriveerde Nic Jooste net bij de universiteit met Jeu Sprengers (voorzitter KNVB), Mario vd Ende (oud-scheidsrechter) en Rob de Vos (Nederlandse ambassadeur in Zuid-Afrika). Van de media waren de mensen van ‘De Bal is Rond’ aanwezig.

De 3 gasten hielden stuk voor stuk een woordje over het voetbal en de stichting Stars in their Eyes. Na deze toespraken zijn we terug naar het hotel gegaan om ons op te frissen voor de officiële opening. Om 17h00 uur zijn we naar een 4 sterren hotel gegaan waar nog meerdere VIP’s aanwezig waren, waaronder de Minister van Sport en Cultuur (Whitney Jacobs). Tijdens deze opening hadden we verschillende toespraken, waaronder Nic Jooste, Jeu Sprengers, Whitey Jacobs, en Aad van der Meer, dat als afgevaardigde van ICCO het reis meemaakte. Het officiële gedeelte werd afgesloten met een Zuid-Afrikaans diner voor alle aanwezigen.

Dinsdag 27 november, eerste cursusdag voor de Zuid-Afrikaanse coaches. Het voetbal gedeelte wordt gedaan door docent van de KNVB, Nico Labohm.

’s Ochtend starten we met theorie gedeelte. Daarna praktijk waarbij de Nederlandse coaches oefeningen
(warming-up, leerfase en partijspel) maakte en uitvoerde met de Zuid-Afrikaanse coaches. Vervolgens lunch (broodje hamburger met slappe patat).

Het middag gedeelte bestond weer uit eerst gedeelte theorie en daarna moesten de Zuid-Afrikaanse coaches met hulp van de Nederlandse coaches oefeningen voorbereiden, die ze daarna op kinderen uit de townships moesten geven. Het probleem hierbij is dat je nooit wist hoeveel kinderen er kwamen. Was er geregeld 30 kinderen dan kwamen er gerust 20. Kinderen werden opgehaald met busjes. Want transport is één van de problemen die men ondervind in de achterstandswijken. De dag op het veld werd voor de coaches afgesloten met een grote verassing, ze kregen allemaal een tas met 2 Nike shirts en diverse andere sportartikelen erin (vele blije gezichten).

We zouden vanavond ergens exclusief gaan eten met alles erop en eraan, had Nic Jooste ons verteld, maar dat pakte helemaal anders uit. Toen we aan het terug rijden waren liet Nic Jooste de bus ineens afslaan en vertelde ons dat we naar een krottenwijk gingen en dat we daar doorheen zouden gaan lopen. De coach van dit township (Langa) was er ook bij (we noemen hem rastaman want hij lijkt op Bob Marley). Dit omdat het toch niet helemaal ongevaarlijk is om in zulke dorpen rond te lopen.

Op het moment dat we de Township inreden leek het wel of de wereld opeens ophield en toen waren we nog niet eens uitgestapt, man o man, wat ik daar zag. De bus werd aan de kant gezet in een van de straten en we gingen te voet verder. Wat ik daar zag en heb gezien heeft wel erg veel indruk op mij/ons gemaakt, huizen gemaakt van klei met golfplaten erop van 4 bij 5 meter waar dan hele families in slapen en wonen, geen wegen maar berg puin waar je overheen loopt, kinderen die geen schoenen hebben en op blote voeten door het glas etc heen lopen te rennen.

Toen we verder het township in liepen werd deze groep kinderen ook steeds groter en begonnen steeds meer aan mijn broek en kleding te trekken, er liepen gewoon kinderen bij die nog geen drie waren denk ik.

Aan het eind van de loopsessie belande we in een kroeg van de township, ook heel apart om mee te maken maar wat een ‘culture schock’. Heb diverse malen onderweg toen we aan het lopen waren door de township moeten slikken en denken dat wij het wel heel erg goed hebben, deze mensen hebben als je heel reëel bent bijna geen toekomst en de kinderen ook bijna niet. We zijn nadat we voorzien waren van een drankje en deze hadden genuttigd terug gegaan en durf het bijna niet te zeggen, wat gaan eten....

Een dag die ik echt nooit meer zal vergeten, eentje die op mijn netvlies staat. Wat ik heb gezien is eigenlijk niet eens met een pen te beschrijven, maar wel iets waar we moeten proberen te zorgen met zijn allen dat we deze mensen niet moeten vergeten. Het is eigenlijk heel raar dat ze nog geen 200 meter verder stadions aan het bouwen zijn van vele miljoenen en in de achtertuin zitten er mensen die eigenlijk helemaal niets hebben, heel tegenstrijdig allemaal.

Woensdag 28 november, eerst mee naar de universiteit voor het dagelijkse programma. Om 10h00 zou ik opgehaald worden om naar onze “twinning” Bitterfontein te gaan. Dit werd later aangepast worden naar 10h45 uur, maar door de inmiddels opgedaan ervaring, stond ik hier niet raar van te kijken. Want de meeste afspraken worden meestal we 1 of 2 keer veranderd. Uiteindelijk werd ik om 11h15 uur opgehaald door Gerald Don, vice president van de SAFA (South Africa Football Association) van de West Kust, waar Bitterfontein ondervalt. Het “ritje” (zo’n 4,5 uur) naar Bitterfontein wat ten noorden van Kaapstad ligt, gaat door enorm mooie gebieden, het landschap is wel zeer mooi.

Na een paar keer gestopt te hebben onderweg kwam ik ’s middags om 16h00 uur aan bij het sportcomplex en werd onthaald door zeer enthousiaste kinderen. Het leek wel of president Bush aankwam! Achteraf bleek dat ze me een dag eerder hadden verwacht. Gelukkig kon ik het goed maken met het schenken van 9 ballen. Want dat is één van de vele tekorten daar. Ze beschikte over 1 bal en wat pionnen. Het veld is erbarmelijk slecht en mag niet eens de naam voetbalveld hebben. Alles heeft te maken met de droogte in dit gebied. Het water moet vanaf 40 meter diepte worden opgepompt en wat ze hebben is net voldoende voor de drinkwater voorziening. Hierdoor is er onvoldoende water om het veld te besproeien. Er zijn plannen om het afval/riool water op te vangen en te zuiveren voor irrigatiewater, zodat het veld besproeit kan worden. Maar hier moet eerst geld voor vrijkomen en vervolgens aangelegd worden. Dit zijn 2 problemen mede gezien men vaak niet in staat is dit soort problemen te structureren en te organiseren.

Na een welkoms woordje in hun kantine lieten ze zien hoe zij daar een training moesten geven. Er zijn 2 coaches die moesten 20 kinderen in de leeftijd van 8 tot 11 jaar en 16 kinderen van 12 t/m 15 jaar gaan trainen. Kinderen liepen op blote voeten te voetballen en van hesjes hadden ze nog nooit gehoord. Omdat de groepen zo groot zijn, zijn ze zeker niet in staat om een goede organisatie weg te zetten. De oefening lopen niet of de kinderen moeten maar even wat anders doen. Ik heb ze laten zien dat het toch mogelijk is alle kinderen tegelijk te laten trainen.

Overigens wel aangegeven dat ze misschien beter de trainingen op verschillende tijden kunnen geven zodat ze kleinere groepen hebben en met zijn tweeën de trainingen kunnen geven. Organiseren/plannen valt daar niet mee zeker gezien de discipline, transport en middelen (hesjes, ballen, voetbalkleding en pionnen) die beschikbaar zijn.

Hier ligt voor ons als Nederlandse coaches dan ook een uitdaging om ze daar mee te helpen.

’S avonds nog in Ritterburg (ligt 20 km verderop, maar is gekoppeld aan Bitterfontein) geweest en daar gesproken met een directeur van een christelijke school welke tevens voetbalcoach is. Het project daar verder toegelicht en hij wilde ook graag deelnemen aan het project. Wel aangegeven dat de coaches daarin samen moeten werken en de informatie moeten delen.

In Bitterfontein de nacht doorgebracht in een zogenaamd ‘guesthouse’. Is een gewoon huis welke ter beschikking wordt gesteld door mensen die voor je koken en waar je de nacht kan doorbrengen. Het is veilig en je kan er goed eten.

Donderdag 29 november, we begonnen de dag, na een ontbijtje, om 09h00 met een school te bezoeken in Bitterfontein. Temperatuur 30 graden. Op deze school de directeur gesproken en 2 onderwijzeressen. De kinderen waren net weg want het was zomervakantie. Ook hier project verder toegelicht. Op de scholen zit in het lesprogramma al opgenomen voorlichting over HIV-Aids. Zij willen in toekomst ook wel weten hoe bij ons de scholen werken. Daarna informatiecentrum bezocht en het toeristenbureau. In het informatiecentrum kunnen de kinderen computeren en gamen.

In het toeristenbureau gesproken met burgemeester. Aangegeven wat Stars in Their Eyes inhoudt en wat zij er zelf aan moeten doen, maar dat wij kunnen kijken en meedenken hoe zij bepaalde problemen kunnen aanpakken. Zo zijn er b.v. 2 clubs op een gemeenschap van 1500 mensen. Hij heeft ook aangegeven dat dit 1 club moet worden, maar dat dit nog lastig verhaal is gezien de geschillen die er liggen tussen beide clubs. Vervolgens zijn we terug gereden naar Kaapstad via Malmesbury. Hier hebben we ook nog gekeken naar de omstandigheden. Om 16h00 uur waren we terug bij de universiteit. ’s Avonds met alle Nederlandse coaches gaan eten en even stappen op Long Street.

Vrijdag 30 november, vandaag was de grote voorbereiding op de dag van morgen, waarbij een groot 4 tegen 4 toernooi wordt gehouden met 300 kinderen.

Alle taken werden verdeeld en daarna starten we laatste keer een lezing van score (programma in de voorlichting van HIV-Aids e.d.m.) Daarna doornemen van alle spelregels. Want ook deze kennen ze niet altijd en doen ze zomaar wat. Vervolgens de hele middag afspraken gemaakt voor big toernooi. Er is in de week dat we nu met de coaches optrekken een hechte band ontstaan, we hebben veel lol en er wordt een hoop gezongen. De dag was eigenlijk zo voorbij, we zijn nadat we onder de douche waren geweest naar een restaurant gegaan en hebben wat vlees gegeten. Ik schijn koedoe (hert) en springbok gegeten te hebben. Met een paar jongens zijn we nog even gaan stappen.

Zaterdag 1 december, Vandaag was het dan zover de grote dag voor Afrikaanse coaches. ’S ochtends nog even een en ander herhalen en vragen beantwoorden waar ze nog mee zitten. 10 Zuid Afrikaanse coaches moesten onder begeleiding van de Nederlandse coaches een toernooi organiseren voor 60 kinderen totaal moest er een toernooi georganiseerd worden voor 280 kinderen nadat we een en ander op papier hadden gezet (best moeilijk voor de Zuid-Afrikaanse coaches). Het is wel gelukt en ze hadden het toernooi goed op papier staan. Nu maar wachtten of de kinderen ook zouden komen (weet je hier tenslotte nooit).

De eerste kinderen kwamen al vrij snel maar er waren alleen maar kinderen van 13-15, de kleinste waren er niet. Na lang wachtten kwam er toch nog wel wat kinderen aan maar helaas geen 60 maar 18 stuks. Beetje wreed was het wel want van de 18 had er maar eentje voetbalschoenen en de anderen allemaal op blote voeten. De coaches werkten een goed toernooi af zonder kleerscheuren, hierna nog even prijsuitreiking en was de stress eraf bij de coaches uit Zuid-Afrika en hadden ze een vermoeiende zeer drukke week volbracht.

Na afloop kregen de kinderen eten en als je die arme tobbers weer zie rennen en in de rij zie staan krijg je wel een brok in je keel. Wij hebben het echt goed, dat moeten we ons wel beseffen! Er waren er diverse bij die het niet opaten, maar mee naar huis namen voor hun vader en moeder, want die konden het beter gebruiken (zet je wel aan het denken moet ik zeggen hoor). De coaches kregen nog een certificaat dat ze geslaagd waren en ook hier heel veel blije gezichten, ook bij ons hoor als coaches uit Nederland. Je bent toch best trots als je de coaches ziet glimmen van trots, aangezien er in de week dat we met ze gewerkt hebben een hechte band ontstaan is. Als ik naar mijn zelf kijk heb ik diep respect voor deze jongens en meisjes dat ze eigenlijk met niets iets weten te maken. Verder kregen alle gemeenschappen ballen en hesjes mee om te gaan gebruiken zodat ze de trainingen beter kunnen organiseren. Daarna werd de week afgesloten met een braai (BBQ) en het afscheid nemen van de coaches.

’S Avonds hadden we vrij programma.

Zondag 2 december. Vandaag voor het eerst lekker een dag dat we kunnen ontspannen, we zijn nu 9 dagen intensief met het programma van Stars in their Eyes bezig geweest en dat heeft best een hoop gevraagd van de Nederlandse coaches. Je bent toch elke dag van 06h30 t/m vaak 19h00 intensief bezig geweest, maar vandaag hebben we lekker kunnen ontspannen.

Na een rit van zo’n 1½ uur langs de kustlijn kwamen we aan in Laaiplek, een wijk in Velddrift bij de plaatselijke club aldaar. We werden warm onthaald door de mensen, nadat we de velden hadden gecontroleerd (niet te vergelijken met ons, hobbelig, ongelijk, en alles loopt af, maar voor Afrikaanse begrippen wel top).

We moesten wel even een partijtje spelen tegen de club, was een stevig partijtje wat we in 1-1 gelukkig konden afsluiten en met strafschoppen wisten we hem over de streep te trekken (meestel verliezen de Hollanders met strafschoppen).

De boys hadden voor ons speciaal gekookt, Velddrift is een vissersgemeenschap en ze hadden dan ook voor ons snoek gekookt, tevens hadden ze zelf brood gebakken, en na zo’n heet partijtje voetbal gaat dat er best in hoor. Nadat we nog een rondritje gemaakt hadden door het dorp en de haven sprongen sommige van ons nog even in de ijskoude zee van Velddrift (brrrrrrrrrrrrr ik vond het te koud).

Daarna zijn we nog een helft van een voetbalwedstrijd van de clubs uit de omgeving wezen kijken, nou dat gaat er iets harder aan toe. Wat je daar ziet is een hoop jongens die goed kunnen voetballen maar ze schoppen werkelijk naar alles wat beweegt en het tempo in de wedstrijd dat vliegt op en neer. Ik denk dat als ze hier een beetje een organisatie neer kunnen gaan zetten in het veld dat ze hier heel veel en goede wedstrijden kunnen spelen. We zijn op de terugweg langs de kustlijn via de mooiste plekjes gereden. Wat een mooi land Zuid-Afrika is hebben we kunnen aanschouwen, je komt ogen te kort om te kijken, zo mooi is het om te zien, de stranden, de zee en het landschap, het is werkelijk een plaatje hier rondom Kaapstad.

Maandag 2 december, Vandaag hebben we de ochtend om wat te shoppen en om 13.30 uur gingen we nog 2 wijn boerderijen bezoeken. Daarna naar vliegtuigveld en weer terug naar Nederland.

Ik moet zeggen dat ik een super week heb gehad en zoveel heb geleerd. Het heeft veel indruk op me gemaakt. Was wel een week vol uitersten en heel intensief.

Als voetbalvereniging Strijen zullen we wat activiteiten moeten gaan ontplooien om te bekijken hoe we onze “twinnie” Bitterfontein kunnen gaan helpen. Als iemand na het lezen van dit verhaal suggesties heeft, laat het weten, alles suggesties zijn welkom.

Hans Janssen

VV Strijen

Een reisverslag: Stars in their Eyes Fase 2

Door Henk Buning, Blauw Wit 34, Leeuwarden, donderdag 13 december.

____________________________________________________

Op donderdag 22 november jl. ben ik vertrokken voor een tweede reis dit jaar naar Zuid Afrika. Op vrijdag 23 november jl. aangekomen in Kaapstad, om ca. 13.00 uur gearriveerd in het hotel. Het gezelschap bestaat uit de grote man van de stichting "STARS in their EYES" Nic Jooste en zo een 12 Nederlandse trainers. Naast mijn persoon nog vier, die de eerste reis in februari jl. ook hebben meegemaakt. Nadat we hebben ingecheckt gaan we 's middags nog even naar het naast het hotel gelegen winkelcentrum "Canal Walk".

Een bijzonder mooi winkelcentrum met tientallen restaurants. Voor ca. 15,00 Euro kun je hier uitgebreid eten en voor dat bedrag heb je er ook nog enkele glazen heerlijke Zuid-Afrikaanse wijn bij. Het verschil tussen rijk en arm is schrijnend in Zuid Afrika, besef ik weer eens. In de avonduren nog even een bezoek gebracht aan het Waterfront in Kaapstad, een groot winkel- en uitgaanscentrum.

De volgende dag, zaterdag 25 november begint het echte werk: de "opfriscursus" voor de Zuid-Afrikaanse trainers die er in februari jl. ook waren. Vorige keer werd de cursus gehouden op de (blanke) universiteit van Stellenbosch nu op de (zwarte) universiteit van de Western Cape. Het weerzien met de drie Blauw Wit-trainers uit Beaufort West is hartverwarmend. Net als de andere trainers vertellen Granwill Pienaar, Julian Malon en Christo Wyne ook over hun ervaringen in de afgelopen periode. Duidelijk werd dat ze in Beaufort West sinds februari 2007 anders en meer gestructureerd trainen. Bij Blauw Wit hebben we de voetbalschool, mooi om te horen dat onze trainers van Beaufort West een Football Academy zijn begonnen. Tevens wordt verteld dat men momenteel trainingen geeft aan gevangenen, daar kom ik later nog op terug.

Ook op zondag 25 november wordt er cursus gegeven. Voor beide dagen waren er voor de praktijkoefeningen weer kinderen uit de townships uitgenodigd. De Nederlandse trainers verzorgen (naast de theorie) in de ochtend demonstratietrainingen en de Zuid-Afrikaanse trainers trainen in de middag de kinderen. Op zondagmiddag is er na de cursus de bekende Zuid-Afrikaanse braai (barbecue). Inmiddels zijn ook de nieuwe Zuid-Afrikaanse trainers gearriveerd. Veertien (nieuwe) townships hebben allemaal weer drie trainers geleverd. Ook enkele nieuwe Nederlandse trainers verwelkomen we op de braai.

Dinsdag 27 november start de "nieuwe" cursus, waarbij weer Nederlandse trainers worden gekoppeld aan de trainers uit de townships. Maandag 26 november staat in het teken van andere en belangrijkere zaken dan voetbal. Er is een voorlichting over HIV besmetting, aidspreventie etc. Hoe gedraag je je als je een speler met aids in je team hebt? Helaas in dit land geen uitzondering. Verder worden er presentaties gegeven over leiderschap en over het omgaan met elkaar, in relatie tot de verschillende culturen. Wat weten we eigenlijk van elkaar? Door meer te weten is er meer begrip. Heel herkenbaar!

Om 13.30 uur hoog bezoek! Oud topscheidsrechter Mario van de Ende, de Nederlandse ambassadeur in Zuid Afrika Rob de Vos en 'last but not least' KNVB voorzitter Jeu Sprengers komen langs. We worden voorgesteld, vertellen wie we zijn en welke club we vertegenwoordigen. In februari nog tweedeklasser Blauw Wit uit Leeuwarden, nu eersteklasser. Geeft een prettig gevoel. Uiteraard wat speeches en daarna naar het hotel om ons om te kleden. In de namiddag/avond is er namelijk de officiële start van het Stars project. Officieel omdat het in februari jl. een pilot was en het echte werk nu gaat beginnen. We gaan, samen met de Zuid-Afrikaanse trainers, naar een prachtig hotel in de binnenstad van Kaapstad. Er wordt gesproken door Nic Jooste, Aart van de Meer (adviseur van het ICCO - kom ik later op terug), de minister van Sport en Cultuur van de Western Cape Whitey Jacobs en uiteraard een toespraak van Jeu Sprengers. Officiéle plechtigheden zijn vaak vervelend maar vanavond zeker niet. Dat kwam niet alleen door het voortreffelijke eten. Goede speeches over het project, over hoop, ontwikkelingssamenwerking en uiteraard voetbal. De bindende factor! Een man als Jeu Sprengers (innemende persoonlijkheid met een Bourgondische inslag), schudt volgens mij de speeches uit zijn mouw maar zegt wel zinnige dingen. De aanwezigheid van dit soort mensen bevestigt nog eens dat het project nu echt op de rails komt te staan.

Maandag 26 november met Jeroen Struijs (VV Nootdorp) en Jack van de Berg (BVV Barendrecht) naar het township Greyton geweest. Dit township is gekoppeld aan Barendrecht. Jack heeft twee erg jonge trainers onder zijn hoede. Zij missen wat leiderschap, dat toch erg belangrijk is om wat voor elkaar te krijgen in hun township. We brengen een bezoek aan de lagere school en schuiven aan bij een vergadering van het onderwijzende personeel. Achter de school ligt een bijzonder oneffen veld (gras, zand en steen) maar indien geëgaliseerd wel geschikt om enkele 4:4 veldjes aan te leggen. De ook meereizende Ronald Gabriel (ministerie Sport en Cultuur) belt direct met een locale gemeenteambtenaar, die binnen tien minuten op het toneel verschijnt. Afgesproken wordt dat het veld, door gemeentemedewerkers, binnen twee weken wordt geëgaliseerd. Jack stelt namens BVV Barendrecht zes kleine doeltjes beschikbaar. Daarna lopen we twee Nederlandse stagiaires tegen het lijf. Wat blijkt? Op dit moment bevinden zich in Greyton maar liefst 21 stagiaires van de HAN (Hogeschool Arnhem en Nijmegen). Begin volgend jaar komt er een nieuwe ploeg, waaronder ALO studenten. We besluiten de studenten op te zoeken en hen van ons project te vertellen. De studenten zitten een paar kilometer verderop in Genadendal. Het blijkt dat we elkaar zeker kunnen versterken. De ALO studenten kunnen de twee jonge trainers nog wat begeleiden en samen met hen activiteiten opstarten. Wij zullen Nic Jooste (van Stars) voorstellen contact te zoeken met de HAN om te trachten goede afspraken te maken. Een nuttige dag.

De volgende dag (woensdag 28 november) vertrek ik met Ronald Gabriel van het Ministerie naar ons dorp Beaufort West. We blijven daar overnachten en komen de volgende dag, in de namiddag, weer terug. Beaufort West ligt ca 450 kilometer van Kaapstad, een tochtje van zo een vijf uur. We vertrekken om 6.30 uur en rijden eerst nog even naar het universiteitscomplex. We halen wat schone polo's en nog wat ballen voor de clubs in Beaufort West.

Namens Blauw Wit had ik het afgelopen weekend de 10 ballen, 48 hesjes en hoedjes al gegeven. Wat een blijdschap en dankbaarheid! Granwill, Julian en Christo waren opgetogen. Wat kun je met voor ons normale dingen de mensen hier al ontzettend blij en tevreden maken. Een lange reis naar Beaufort West. Eén lange weg door een adembenemend mooi landschap. Eerst groen, later meer een soort Sahara. Veel gesproken onderweg met Ronald Gabriel, met wie het prima klikt. Gesproken bijvoorbeeld over de apartheid. Ronald is 48 jaar oud. Hij heeft altijd vlakbij de zee gewoond maar heeft (gedeelten) van strand en zee pas op zijn 31e gezien. In 1990 na het vallen van de apartheid, eerder mocht hij er niet komen. Je kunt het je niet voorstellen, al helemaal niet als je je bedenkt dat hij praat over nog maar 17 jaar geleden.

Om ca. 13.00 uur arriveren we in Beaufort West en Julian heeft een voortreffelijk gastenhuis geregeld. De eerste indrukken van het stadje (ca 40.000 inwoners) zijn niet slecht. Ziet er leuk uit en ook goede winkels. Julian, Christo en Granwill zijn inmiddels ook gearriveerd. We bespreken het programma voor deze twee dagen. Het programma is door de drie trainers uitgewerkt en wordt keurig op een A4tje aangeboden. Mijn oog valt op de vetgedrukte tekst onderaan het blad: "Thanks a million coach Henk, you've been a father figure to us and we really appreciated everything you meant to us". Ik heb het even moeilijk maar besef hoe dankbaar en blij ik ben dat ik, namens onze vereniging, in dit fantastische project ben terecht gekomen.

Het is de bedoeling dat we vandaag gaan trainen en tussen de trainingen door een bezoek brengen aan de woningen van onze trainers. Ondertussen is ook de manager van Team 21 aangeschoven, een andere club in Beaufort West. Onze jongens zijn verbonden aan de Royal Blues. Er zijn wat problemen. Team 21 is nl. ingeschreven voor de cursus "Club Development". Deze cursus wordt gegeven door het ministerie en is voor de clubs een vervolg op de Stars cursus. Onze jongens zijn echter niet uitgenodigd en dat klopt niet. Ronald zegt toe dat trainers van Team 21 naar de volgende Stars cursus gaan en die van Royal Blues naar de volgende cursus Club Development. Een simpele maar doeltreffende oplossing.

Overigens moeten de trainers de bij de cursussen opgedane kennis delen met andere clubs/trainers in hun township. Om dit te borgen zal hier bij een volgend bezoek zeker aandacht voor moeten komen. Ook nu wijzen wij de trainers er nog eens op dat men moet kiezen voor samenwerking binnen hun township. Overigens bevestigt de manager van Team 21 wel dat onze trainers ook hun gezicht laten zien bij andere clubs en daar ook iets voor doen.

We gaan naar de velden en ik ben weer aangenaam verrast. Het blijkt dat op dit complex het regiokantoor van de SAFA (South African Football Association) is gevestigd, met als gevolg dat er redelijke velden liggen. Drie stuks en het hoofdveld zelfs voorzien van een mooie tribune. De wedstrijden van alle clubs in Beaufort West (10 tot 15) worden op dit complex gespeeld. Dan trainen, volgens afspraak zouden er ca. 30 kinderen komen. Er kwamen echter steeds meer en toen we begonnen waren er 64. Dan valt je voorbereiding op de training wat in duigen. Een 4:4 toernooi brengt dan toch uitkomst. De Beaufort West trainers helpen en het verloopt werkelijk voortreffelijk. Er tussendoor train ik zelf nog individueel met de jongste (4-6 jaar). Allemaal een Beltona-bal aan de voet en dat zijn ze niet gewend. De één op voetbalschoenen, de ander op sandalen en blote voeten zijn ook geen uitzondering.

Het is ongelooflijk maar na 20 minuten zie je al vooruitgang in de balbehandeling/controle. Daarna naar de woningen van onze jongens, naar de buitenwijken van Beaufort West. Dan toch naar de bittere armoede. Weliswaar stenen huizen of eigenlijk huisjes maar daar is alles mee gezegd. Eerst naar Christo zijn huis. Ziet er aan de buitenkant redelijk uit maar binnen is de klok 150 jaar teruggezet. Allemaal kinderen en volwassenen. In mijn onnozelheid denk ik dat de gehele familie is gekomen omdat die Nederlandse trainer even langskomt. Nee dus: ze wonen hier met zijn vierentwintigen!! Met zijn zessen op een slaapkamertje. Opa, oma, kinderen en kleinkinderen allemaal in één huis. Je moet er toch niet aan denken! Christo vertelt dat dit in hun omgeving vrij normaal is.

Dan de volgende verrassing: ‘Coach we show you our clubhouse’! Achter het huis bevindt zich een oude schuur en deze is omgetoverd tot clubhuis van de Royal Blues. Er staat een oud poolbiljart en een stuk of 10 oude stoelen. Voor de wedstrijd komen ze hier samen om de tactiek door te nemen. Dan door naar Granwill zijn huis. We komen nu echt in een achterstandswijk. Onverharde wegen, zeer oude en armoedige huisjes. Granwill woont samen met zijn oom en tante in het huisje van zijn overleden grootmoeder. Ook hier heeft de klok 150 jaar stilgestaan. Trots toont Granwill me zijn slaapkamer, waar het Blauw Wit-shirt een prominente plek aan de muur inneemt. Dat doet me goed, het huis is ineens veel mooier!

Aan het begin van de middag dacht ik nog: het valt mee, nu heb ik gezien dat de armoede heel groot is. Dit kan bijna ook niet anders in een stad met 40 tot 50% werkeloosheid. Wegens tijdgebrek rijden we niet meer naar Julian zijn huis maar rijden door naar de velden. Er moeten immers nog wat senioren worden getraind. Ik zou er 18 man trainen, aangekomen staan er 36. Weer improviseren. Een lekkere pass en trapoefening van Bert Hollander brengt uitkomst. Binnen de kortste keren zijn 36 man, in 3 groepen van 12, aan het passen en trappen. Daarna de groepen opgesplitst en een partijvorm en positiespel afgewerkt. Na afloop een voldaan gevoel, alles liep lekker. De spelers stralen dat ook uit. Op één dag zo een 100 man/kinderen getraind en allemaal blij! Ik ook! Daarna eten met Ronald, een paar heerlijke Zuid-Afrikaanse wijntjes en naar bed.

De volgende dag, donderdag 29 november, staan de gesprekken met de officiéle instanties gepland. We gaan eerst naar de gevangenis. Over het algemeen zitten hier mannen van tussen de 22-25 jaar. Na de Stars cursus van februari jl. zijn Granwill, Christo en Julian in gesprek gegaan met de gevangenisdirecteur. Het resultaat: 2 tot 3 keer in de week wordt een groep van 20 gevangenen naar het sportcomplex getransporteerd en krijgen training van onze trainers. Na een rondleiding door de gevangenis kan ik niet anders dan concluderen dat dit voor die mensen geweldig moet zijn. Met 8 man op een cel van ca. 16 vierkante meter. Vier stapelbedden en als je tegelijk van bed gaat sta je met de neuzen tegen elkaar aan. Verder nog een luchtruimte van vier bij vier en dat is alle ruimte die ze hebben. Dan is een training in de buitenlucht toch fantastisch. In de gevangenis zitten heeft hier ook wat een andere dimensie. Natuurlijk ze zitten er niet voor niets. Toch is stelen om in leven te blijven van een andere orde dan stelen voor wat luxe! Moeilijk dilemma. De gevangenisdirecteur is ook laaiend enthousiast. Naast het er even uit zijn worden de gevangenen discipline bijgebracht, moeten ze opdrachten uitvoeren, materiaal opruimen, op tijd zijn etc.

Het is meer dan even trainen, bovendien kan goed gedrag worden beloond. Als we vertrekken denk ik: dit is een bevestiging van wat ik al wist. Deze drie jongens uit Beaufort West zijn echt prima kerels, uit het goede hout gesneden. We gaan naar het politiebureau. Julian toont trots zijn werkplek, hij doet hier iets in de ITC. We gaan in gesprek met de lokale "groepscommandant". Er zijn in Beaufort West 40 tot 50 straatkinderen en zij vormen een groot probleem. De stichting New Life zorgt inmiddels dat deze kinderen dagelijks te eten krijgen. Het zou mooi zijn deze kinderen iets te laten doen, bv. voetbaltraining. Uiteraard is dat mogelijk. Granwill en Christo zijn werkeloos en willen altijd wel training geven. Julian krijgt alle medewerking van zijn baas. Dat blijkt. De groepscommandant gaat contact opnemen met New Life en zal voor vervoer zorgen. Julian krijgt enkele weken per uur vrij om deze kinderen, samen met de andere twee, voetbaltraining te geven. Het mes snijdt aan twee kanten. De kinderen leren weer wat en kunnen ergens naar uitkijken, bovendien zijn ze niet op straat en kunnen dus een ander niet tot last zijn. En dat scheelt de politie weer werk!

Dan moeten we ons haasten. Er staat een bezoek aan de burgemeester gepland en dan kun je zelfs in Zuid Afrika niet te laat komen. Ook weer een plezierig gesprek met een zeer aardige dame. Gekleed in oranje, na mijn vraag of zij dit speciaal voor mij had gedaan was het ijs direct gebroken. We vertellen haar (en de aanwezige loco-burgemeester) over het project Stars in their Eyes. Ze is erg onder de indruk en wil helpen. Ze wil graag dat Granwill en Christo ook naar de buitendorpen van de gemeente Beaufort West gaan. Daar is voor de jeugd (nog) minder te doen dan in Beaufort West. Granwill en Christo hebben echter geen vervoer. Afgesproken wordt dat onze trainers een voorstel (inclusief benodigde middelen ) op papier gaan zetten. De burgemeester zal dan de sportambtenaar van de gemeente melden dit te gaan ondersteunen. We zijn blij met alweer een concrete afspraak, hoewel ik me ook realiseer dat dit goed gevolgd moet worden.

Tot slot nog een school bezocht. Gesproken met de directeur. Aangegeven dat we ook streven naar samenwerking tussen scholen in Beaufort West en Leeuwarden. De man ziet dit helemaal zitten. Als ik denk dat we nu alles hebben gehad nemen de drie trainers mij nog mee naar een leeratelier. Met de hand worden hier prachtige lederen voorwerpen gemaakt. Ik krijg als dank van de jongens een prachtige leren map, voorzien van een foto. Op deze foto staan ze met zijn drieën, gekleed in Blauw Wit shirt. Aan mijn vrouw Pita is ook gedacht: een mooie beurs! Ik kan ze blij maken met 20 Blauw Wit-caps. Verguld zijn ze er mee. Eerst zelf één op en de rest wordt gehouden om bij een volgend 4 tegen 4 toernooi als prijsjes te dienen. Om ca. 13.00 uur vertrekken Ronald Gabriel en ik weer voor de 450 kilometer naar Kaapstad.

Op verzoek van Nic Jooste gaan we op de terugweg nog langs het dorp Prince Albert. Dit dorp is het op twee na het armste dorp van de Wes-Kaap en dat is te zien. Momenteel zitten er drie trainers uit dit dorp op de Stars cursus. Er is echter nog geen Nederlandse club/trainer aan deze township gelinkt. Vandaar dat wij een kijkje nemen en uitleg geven, aan de schooldirecteur en de voorzitter van de voetbalclub, over het Stars project. Daarna rijden we door naar Kaapstad. Met een zeer tevreden gevoel omdat de dagen zeer nuttig besteed zijn. Nuttig omdat er afspraken zijn gemaakt, waadoor er in de toekomst omstandigheden iets kunnen verbeteren. Al is het nog maar een klein beetje, maar daar gaat het wel allemaal om!

Vrijdag 30 november houd ik me weer bezig met de cursus en begeleid de trainers van Prince Albert. We bereiden trainingen voor, gebaseerd op 2:1 en 3:2 met afronding op de goal. Lekker met 25 graden in korte broek op het voetbalveld. Heerlijk! Zaterdag 1 december is de slotdag van de cursus. De Zuid-Afrikaanse trainers moeten, met ondersteuning van de Nederlandse trainers, voor circa 300 kinderen een 4:4 toernooi organiseren. Als dit lukt, krijgen ze een KNVB certificaat, zij slagen glansrijk.

Zondag 2 december zijn we vrij. We zijn echter uitgenodigd door de coaches van Laaiplek. Dit is ca. 1,5 uur rijden van Kaapstad. Om 15.00 wordt daar een wedstrijd gespeeld in de Castle League. Dit is het hoogste amateurniveau. Op naar Laaiplek dus. Laaiplek uit: altijd lastig!! Om 11.00 uur spelen de Nederlandse trainers een wedstrijd tegen 'Jong-Laaiplek'. Mijn 57 jaar oude botten moeten er ook aan geloven. Hangend op links, zoals ze dat tegenwoordig noemen: tussen de linies spelen. Naar de bal toe en niet in de diepte! Nu geloof ik dat dit 30 jaar terug ook al mijn favoriete spelstijl was. Hoe het ging? Laat ik het er maar op houden dat de jaren toch echt beginnen te tellen! De einduitslag is 1:1, maar we winnen, zeer on-Nederlands, met penalty’’s. Nic Jooste, de man van Stars in their Eyes, wordt op de schouders genomen. Hij verdient het, want hij heeft het toch allemaal weer voor elkaar gekregen. Een man met een groot hart en een grote maatschappelijke verantwoordelijkheid. Hij werkt voor een bedrijf met een omzet van 35 miljoen euro maar dit doen zij er allemaal nog even bij!

Na de wedstrijd is er voor ons een visbraai. Hoe kan het ook anders in een havenplaatsje met redelijk wat visverwerkende bedrijven. We eten heerlijk gekruide snoek. Echt een delicatesse. Na wat in de omgeving te hebben getoerd bezoeken we 's middag de wedstrijd. Vooraf hebben we aangegeven dat we in de rust weer vertrekken. De Laaiplekkers staan dan met 1-2 achter. Het voetbal? Ze gaan als de brandweer. Wat een tempo! Daardoor gaat er ook wel eens wat mis, technisch echter allemaal goed onderlegd. Opvallend op dit niveau: de scheidsrechter en zijn assistenten dragen hun "gewone" kleren, er is weinig publiek en de assistenten hebben geen vlag in hun hand maar hun jack! Het veld zouden wij betitelen als een weiland maar voor Zuid-Afrikaanse begrippen is het denk ik prima.

Maandag 3 december is de dag dat we weer vertrekken. In de ochtend nog wat souvenirs gekocht en 's middags met elkaar nog twee wijnboerderijen bezocht. Heerlijke wijnen geproefd, in combinatie met lekkere hapjes. In een temperatuur van ca. 30 graden. Geen vervelende bezigheid! Om 17.00 uur arriveren we op het vliegveld van Kaapstad. Via Frankfurt naar Schiphol en dan met de trein naar Leeuwarden. Dinsdag 4 december om ca. 13.00 ben ik weer thuis. Blij weer thuis te zijn en een ontzettend voldaan gevoel.

Tot slot: "Stars in their Eyes" begint nu body te krijgen. Vooral het bezoek aan Beaufort West heeft duidelijk gemaakt dat er veel mogelijkheden zijn om de mensen daar te helpen. Niet alleen voetbal maar ook bv. scholen zoeken naar samenwerking. Het project kan alleen maar groeien. De gehele week was ook Aart van de Meer aanwezig. Deze sympathieke en openhartige man zit eigenlijk zijn gehele werkzame leven al in de ontwikkelingshulp. Hij moet een rapport maken over het project en de afgelopen 12 dagen. Hij doet dit voor het ICCO (interkerkelijke organisatie voor ontwikkelingshulp). Dit rapport is mede bepalend voor het feit of het ICCO dit project (mede) financieel gaat ondersteunen. Aart is bijzonder enthousiast en dat moet vast goed komen. Begin januari 2008 zal er worden geëvalueerd. Er zullen ook nieuwe afspraken worden gemaakt, dit krijgt zeker een vervolg de komende jaren. Dankbaar ben ik dat ik, namens onze vereniging,hier een rol in mag vervullen.

______________________________________________________

Stars in their Eyes 2

Nederland, dinsdag 4 december

Om 09h00 vanochtend zijn Hans Janssen, Kor van de Heide, Cor Bak, Rene van Boxtel, Vincent Schoen, Nick Dobbe, Rob Ouwens, Thomas Hardie, Hans Schrijnemaekers, Henk Buning, Bram van Wijk, Rick Meerveld en ik teruggekomen in Nederland. Martin de Mooi, Andre Lourens, Jack van der Berg en Jeroen Struijs zijn afgelopen donderdag teruggekeerd naar Nederland.

Jongens, het is al vaak gezegd, maar ik moet het nog een keer zeggen:

Allen bedankt!

Een speciale woord van dank ook aan mensen dat ik inmiddels vriend mag noemen: Jeroen en Marloes Smits, Dave Grondel, Eric Pije en Joop Span: een voortreffelijke, professionele team mensen. Maar vooral entertainers van de hoogste orde!

Ook aan Paul Bersbergen en Frans Diergaarde van VV Strijen: het was heerlijk om jullie in het midden van alle activiteiten te zien vrienden maken.

Dave Kraaijenbrink: je was een aanwinst voor de team, en ik hoop je nog vaak onder genot van een drankje te spreken.

Mario van der Ende: erg fijn dat je mee bent geweest, en ik hoop van harte dat wij 'side by side' aan dit project kunnen werken.

Nogmaals bedankt, en hopelijk tot snel.

Nic Jooste, Stichting Stars in their Eyes

_________________________________________________

Kaapstad, Zuid-Afrika

Zondag 2 december

Het zit erop….. Nog 24 uur en wij kunnen terugvliegen naar Nederland. Wij komen met veel plezier terug naar huis, maar zullen tock ook moeilijk afscheid nemen van deze land.

7 dagen hebben wij intens opgetrokken met mensen vanuit 14 verschillende achterstandswijken en plattelandse dorpen. 7 dagen lang hebben wij over hun levens geleerd, en zij over de onze. 7 dagen lang werden wij geconfronteerd met de levens van mensen die het niet makkelijk hebben, maar die toch blijven lachen, en die toch de prachtige Afrikaanse ‘ubuntu’ uitdragen. ‘Ubuntu?’, zult u vragen….. Er is geen enkele woord dat deze begrip naar het Nederlands kan vertalen. Liefde, geborgenheid, vriendschap, warmte, lachen…… Dit en nog meer is ‘ubuntu’.

7 intense dagen gevuld met voetbaltraining, maar ook met bezoeken aan krottenwijken, vissersgemeenschappen, Robben Eiland, om maar een paar te noemen. Wij hebben bijna geen tijd gehad om onze weblog bijgewerkt te houden, maar voor Sinterklaas zullen onze avonturen op de weblog staan. Hierbij alvast een voorproefje.

Vriendelijke groeten,

Nic Jooste

De mannen en vrouwen van Stars 1 en 2

_________________________________________________________________

Diverse activiteiten Kaapstad en omgeving

Paul Beyersbergen (Bestuursvoorzitter Stars in their Eyes), Frans Diergaarde (VV Strijen) en Dave Kraaijenbrink (ESDE Sports) op de ferry naar Robbeneiland.

Jeroen Smits in Houtbaai

Opname van 'De Bal Ronde de Tafel' bij Primi Wharf Restaurant, Kaapstad Waterfront.

Jeroen Smits, Nic Jooste en Aad van der Meer aan tafel voor de opnames
______________________________________________________________

Een deel van de kinderen dat een fantatische open dag met ons hebben meegemaakt.

Bestuursvoorzitter Paul Beyersbergen aan het stoeien met een aantal jongens tijdens onze open dag.

________________________________________________________________

Onze eigen Aad van der Meer in zijn beste positie: als goalkeeper!

________________________________________________________________

Op zondag 1 december waren wij afgereisd naar Velddrif, een vissersgemeenschap op ongeveer 140 kilometer vanaf Kaapstad. Daar werden wij met open armen ontvangen, en MOESTEN onze toch wat oudere mannen een wedstrijd spelen tegen Velddrif Ashton Villa 1.

Zwentend en hijgend gaven onze 'oude mannen' een voetballes aan de Velddriffers. Prachtige passes, uitstekende techniek, Nick Dobbe als kei-keeper en Nederlandse teamgeest leidden tot een 1-1 stand. Maar met het nemen van penalties waren wij te sterk, en werd het 3-2 voor 'Die Hollanders'.

De vreugde na de winnende penalty!!

De Stars 2 team, winnaar van de wedstrijd tegen Velddrif Ashton Villa (wel met penalties, but who cares.....)

En hier zonder shirts, nadat wij onze shirts aan de gemeenschap van Velddrif hebben gedoneerd.

Coach Gareth Jonkers van Velddrif, Coach Vincent 'Vinny' Schoen van NFC uit Amstelveen, samen met de Burgemeester van Velddrif.

________________________________________________________

Bezoek van Hans Janssen (VV Strijen) aan Bitterfontein.

_______________________________________________________________

Bezoek Hans Schrijnemaekers en Rick Meerveld aan Houtbaai Stars Community

Coach Ricardo van Houtbaai, wat een gedreven gemeenschapsmens!!

__________________________________________________________________

Dagboek Stars in their Eyes

Door Dave Grondel, De Bal is Rond

Woensdag 28 November

Zuid Afrika is het land van uiterste. Na de rondleiding van gisteren in de krottenwijk Langa, baden we ons vandaag in de luxe van Waterfront. Een immens groot winkelcentrum met luxe winkels en een enorm veel restaurants. Hier nemen we het programma ‘De Bal Rond De Tafel’ op.

Het zal niet vaak meer gebeuren dat we zo’n speciale locatie een uitzending produceren. Het decor is prachtig. De opnames vinden plaats op een balkon van Primi Wharf, een grote en uniek restaurant. De zon gaat onder, we zien Robbeneiland in de verte liggen en op straat is het druk met flanerende toeristen. De thermometer wijst een tempratuur van 23 graden aan.

Stars initiatiefnemer Nic Jooste legt nog maar eens uit wat het project nastreeft. Naast hem zit Aad van der Meer van ICCO. Een organisatie welke advies en financiële steun geeft aan projecten in de derde wereld. Stars mag zich verheugen op de steun van ICCO. Van der Meer bekijkt na dit bezoek aan het project of de steun blijvend wordt. Voor Jooste is de komst van Van der Meer dan ook van groot belang. De ICCO adviseur komt balend binnen. Eerder op de dag is hij zijn fototoestel kwijtgeraakt met de foto’s van de voorbije dagen.

Ook Stichtingsvoorzitter Paul Beijersbergen en Mario van der Ende nemen als gasten plaats achter de tafel. Van der Ende beslist na deze reis of hij het ambassadeurschap van Stars op zich neemt. De ex –internationaal top arbiter is onder de indruk van de belevenissen van de afgelopen dagen. Maar wie is dit eigenlijk niet? Dit was een reis die niet snel uit het geheugen zal vervagen.

Nic Jooste heeft ons overtuigd van de waarde van de zijn project. Jonge mensen middels een voetbalproject proberen op het rechte pad te houden en vreugde te bieden in hun loodzware bestaan. Dit project moet slagen. Daar is ook Beijersbergen van overtuigd. “We moeten Nic op alle mogelijke manieren bijstaan. Dit project moet slagen”, zegt hij stellig.

De terugreis naar ons hotel is een ervaring apart. De taxichauffeur brengt ons in eerste instantie naar de verkeerde kant van Kaapstad. Eenmaal op de juiste snelweg aangekomen zijn we getuigen van een bizar ongeluk. Een auto knalt op volle snelheid tegen een vangrail aan. De taxichauffeur zet midden op de snelweg zijn auto neer en rent richting de zwaar beschadigde auto. De chauffeur van de verongelukte auto stapt wonderwel uit zijn auto en blijkt er genadig van te zijn afgekomen. Snel rennen we weer terug in de taxi. We moeten ook aan onze eigen veiligheid denken.

Donderdag 29 november

Nu de opnames van de documentaire achter ons liggen en het tv programma is opgenomen gaan we ons opmaken voor het vertrek huiswaarts. Aan alles komt een eind, dus ook aan deze reis. Hoe spijtig dit ook is. Zuid Afrika is een unieke ervaring. Tot aan het vertrek vanavond vullen we de tijd met het inkopen doen voor het thuisfront. De zon staat hoog in de strak blauwe hemel. Vanavond om kwart voor negen stijgt het vliegtuig op. We nemen het er nog even van.

______________________________________________________

Impressies vanuit Kaapstad

Door Nick Dobbe (jongste Nederlandse deelnemers aan Stars 2)

Beste bezoekers, de laatste paar dagen heb ik weer heel veel mee gemaakt. Om het in kort te houden zal ik eerst even globaal beschrijven wat we overdag zoal doen.

Als eerst gaat de wekker om half zeven. Dat gaat mijn kamergenoot Kor van der Heiden uit bed om te douchen, en ik ben na hem aan de beurt. We kleden ons aan, en gaan dan vervolgens naar beneden om in de lobby te ontbijten. Om een uur of kwart voor acht staat de schoolbus voor ons hotel en worden we naar de universiteit gebracht. Daar arriveren de Zuid Afrikaanse voetbalcoaches rond het zelfde tijdstip.

In de eerste deel van de dag krijgen we eerst een stukje les in lifeskills, wat heel belangrijk is voor ze Zuid Afrikaanse coaches. Daarna volgt een stukje voetbaltheorie, verzorgd door Nico Labohm van de KNVB Academie. Vervolgens gaan we het veld op en gaan we een stukje praktijk behandelen. Rond 1 uur gaan we lunchen op het grasveld naast de veld. Daarna krijgen we weer een stukje theorie en daaarna gaan we weer naar het veld. Dan komen er ongeveer 40 kinderen uit een dichtbijzijnde achterstandswijk bijeen, ze krijgen dan training van de ZA voetbalcoaches onder begeleiding van ons. Het is natuurlijk de bedoeling voor de ZA coaches om de theorie in praktijk over te zetten.

Om 5 uur worden we weer opgehaald op de universiteit om dan vervolgen wat te gaan eten in het Canal Walk winkelcentrum, en ook om de nodige drankjes te nuttigen met de Nederlandse delegatie.

Tot zover het gebruikelijke dagschema, nu de dingen die ik extra heb meegemaakt. Gister was het een speciale dag omdat er een officieel etentje gepland stond. Dit met mensen als o.a. de minister van Sport en Cultuur van de Wes-Kaap en Jeu Sprengers, voorzitter van de KNVB. Dit was een zeer exclusief diner wat voor de lokale coaches uiteraard een ervaring was dat ze niet konden beseffen.

Wat ik vandaag heb meegemaakt is eigelijk onbeschrijfelijk en ook misschien wel het indrukwekkenste wat in heb meegemaakt, in heel mijn leven. We gingen op bezoek in de krottenwijk Langa waar de jongens die ik begeleidt vandaan komen. Wat je daar aantreft is echt gewoon zo verschikkelijk indrukwekkend dat ik zeker weet dat ik dat mijn hele leven niet meer vergeet. Je ziet daar gewoon houten hutjes van 3 meter bij 3 meter (en dan overdrijf ik absoluut niet!) waar een familie van 7 a 8 mensen moeten eten, slapen en wonen. Ook ben ik met Pino (een jongen van mijn groep) en Dave Kraaijenbrink binnen geweest bij een huis waar 3 families wonen, met 3 bedden in 1 kleine ruimte. Dit is werkelijk onvoorstelbaar als je het zo ziet en met de mensen praat.

Ook is het heel interesant om te ziet hoe de kinderen daar heel veel plezier en lol kunnen hebben terwijl ze op hun blote voeten door de glasscherven lopen. Nadat we een gedeelte hebben gezien van het township zijn we wat gaan drinken in een plaatselijk cafe in de wijk. Daar heb ik de grootste lol gehad sinds ik hier ben. heel erg vriendelijke mensen (iedereen is trouwens heel warm en vriendelijk in die wijk). Jeroen Smits ging poolen met een plaatstelijke bewoner en er stonden 50 tot 60 man omheen te zingen. Na al die Afrikaanse liedjes hebben wij natuurlijk ook even het Wilhelmus laten horen met alle Nederlanders, en de Zuid-Afrikanen antwoordden met hun volkslied, Nkosi Sikelel 'Afrika (God zegent Afrika).

Ontroerend.....

Iedereen heel erg bedankt dat ze ons volgen op de weblog.

Groeten, Nick Dobbe

__________________________________________

Dagboek van Stars in their Eyes Fase 2

Door Dave Grondel, De Bal is Rond, Kaapstad, Zuid-Afrika

Zondag 25 november

Het ochtendrood toont haar mooiste kant wanneer het vliegtuig omstreeks zes uur in de ochtend in Kaapstad arriveert. Na een vliegreis van elf uur stappen we vermoeid de Boeing 747 uit. De zon staat hoog aan de hemel en de temperatuur bereikt al waardes die we in Nederland al lang niet meer zijn tegengekomen. Namens Stars in Their Eyes pikt Nic Jooste ons op. Op Schiphol waren we al begonnen met de eerste opnames voor de grote documentaire. Bij aankomst in Kaapstad worden de opnames direct vervolgd. Hoezo een vakantietrip?

Jooste raakt tijdens de autorit naar het hotel niet uitgepraat over zijn vaderland. De in Nederland woonachtige Zuid Afrikaan is trots op zijn land en laat dit weten ook. Zuid Afrika is een land van uiterste. Tegenover een prachtig complex met hotels en een mega groot casino ligt een sloppenwijk. Daar wonen de mensen die Jooste graag wil bereiken met het project Stars in Their Eyes. Er staan tot de middag geen afspraken gepland. Gelegenheid dus om de stad te verkennen.

De eerste aankopen worden gedaan in het enorme winkelcentrum naast het hotel na het nuttigen van een heerlijk ontbijt in de buitenlucht. Tegen tweeën vertrekken we naar het Universiteitsterrein van Kaapstad. Daar zijn de Nederlandse trainers bezig hun cursisten te onderleggen aan een theoretische les. Het enthousiasme is groot bij zowel de Nederlandse trainers als de Zuid Afrikaanse cursisten. “Dit is prachtig om te doen”, zegt Jeroen Struis. Hij is als assistent trainer aan Nootdorp verbonden en is voor de tweedemaal bij het project betrokken. “Dit is voor deze mensen de tweede fase. Met hen zijn we een half jaar geleden als eerste aan de slag gegaan. Wij kijken nu of er vorderingen zijn gemaakt ten opzichte van de eerste bijeenkomst. Je moet weten dat deze mensen echt op het nulpunt zijn begonnen. Als ik dan zie dat de basisbegrippen in ieder geval zijn blijven aanhangen dan schenkt mij dit voldoening.”

Voor zijn collega Andre Lourens is dit de eerste kennismaking met Stars in Their Eyes. “Het is jammer dat we maar zo kort de tijd hebben om met deze mensen aan de slag te gaan. Ik zal best langer hier willen werken. Daarnaast probeer ik als directeur van een school voor moeilijk opvoedbare kinderen ook een contact met enkele scholen tot stand te brengen. Ja, ik ben enthousiast.” Tegen het einde van een lange voetbaldag ligt er voor de kinderen een lunchpakketje klaar. Het is onroerend om te zien dat kinderen kunnen genieten van een broodje, een drankje een stuk fruit. “Hier doe ik het ook voor”, zegt Lourens. Met het nuttigen van een gezamenlijke barbecue komt er een einde aan de eerste dag in Kaapstad. In het hotel zien we dat Nederland tijdens de kwalificatieronden van het WK 2010 is ingedeeld in een poule met Schotland, Macedonië en IJsland. Voor de Zuid Afrikanen is het WK begonnen.

Maandag 26 november

Ook Zuid Afrika heeft mindere dagen als het om het weer gaat. Een harde wind en een klein regenbuitje hebben de zon naar de achtergrond verdrongen. Deze maandag is een belangrijke dag voor Stars In Their Eyes. In de ochtenduren vertrekken we naar het Ministerie van Sport en Cultuur voor het bijwonen van een persconferentie. Nic Jooste krijgt namens de organisatie van het project de kans om aan enkele Zuid Afrikaanse journalisten uit te leggen waar Stars voor staat en wat zijn doel is. De Nederlandse Ambassadeur in Zuid Afrika, Rob de Vos, is aanwezig als ook Jeu Sprengers namens de KNVB en de minster van Sport van de West Kaap Whitey Jacobs. Allen laten hun licht schijnen op het project.

Volgens Jacobs is Stars een uniek initiatief in Zuid Afrika. “Er zijn een paar kleine initiatieven, onder meer van de Engelse Voetbal Bond en een paar lokale organisaties, maar die zijn lang niet zo veel omvattend als deze.” Na een uistekende lunch vertrekken we naar de andere kant van de stad. Tijd is een ruim omvattend begrip in Zuid Afrika. Het wachten is op de chauffeur die het Nederlandse gezelschap naar het universiteitterrein in Kaapstad moet brengen. Op het marktplein voor het ministerie heerst drukte en een vrolijke chaos. Dit leid af en geeft een korte indruk van het alledaagse leven in Kaapstad.

De autorit naar het universiteitterrein verloopt ook niet bepaald soepel. Een enorme file drukt op het tijdsschema. De met ons meereizende Mario van der Ende haalt een paar prachtige anekdotes naar boven uit zijn rijke scheidsrechtersloopbaan. De Hagenaar is een man van de wereld en laat daar andere graag deelgenoot van uitmaken. De voetbalquiz doet het ook altijd goed in momenten dat de tijd moet worden gedood. Van der Ende: “Noem 25 spelers die zowel bij Ajax als Feyenoord hebben gespeeld.” We blijven steken op 22. Aangekomen op het universiteitsterrein zijn er speeches van Sprengers, De Vos en Van der Ende. De Vos benadrukt dat voetbal grenzen doet vervagen. `Het noemen van de naam Ruud Gullit of Johan Cruijff doet deuren openen. Dat is de kracht van voetbal.´´

De meest indrukwekende speeches zijn die echter van de Riccardo en Marcello. Twee coaches die met grote toewijding en passie het project volgen laten hun hart spreken. Riccardo is een opvallend verschijning. Zijn opvallend rastakapsel geeft hem de bijnaam Bob Marley. Hij maakt sinds februari deel uit van de groep en heeft veel respect afgedwongen door de enorme toewijding waarmee hij in eigen omgeving aan het werk is met de kinderen aldaar. Hij spreekt de hoop uit dat het project ook na het WK 2010 de broodnodige aandacht en support blijft krijgen. Deze maandag is de agenda behoorlijk strak ingevuld. We vliegen dan ook er weer snel richting het nieuw te bouwen stadion in Kaapstad. Het is bijna letterlijk vliegen. Onze chauffeur neemt het niet zo nauw met de snelheidslimiet. Wat nog wel eens tot gevaarlijke situaties kan leiden......

Op het bouwterrein wacht Paul Beijersbergen ons op. Hij is de stichtingsvoorzitter van Stars in Their Eyers en reist de komende dagen met ons mee om zo een indruk te krijgen van het project en de vorderingen. Beijersbergen heeft ook zitting in de raad van Commissarissen van ADO Den Haag enen was nauw betrokken bij de bouw van het nieuwe stadion van de Haagse club.

Het nieuwe stadion moet over twee jaar plaats bieden aan 68.000 toeschouwers. Maar liefst 2.600 bouwvakkers zijn dagelijks aan het werk om de nieuwe voetbaltempel op tijd af te krijgen. Na de korte rondleiding is het haasten naar de laatste afspraak van deze dag. Op uitnodiging van Whitey Jacobs is er een diner waar ook de cursisten en de coaches bij aanwezig zijn. Opnieuw is er een speech van de eveneens meegekomen Sprengers, als ook van minister Jacobs en Nic Jooste. Na de bijeenkomst is er tijd voor ontspanning en vooruit te kijken naar de volgende dag. Er staat een trip naar Robbeneiland op het programma en een bezoek aan een krottenwijk. Het gaat een indrukkende dag worden.....

__________________________________________________

Een voorproefje van de ervaringen van de volgende dag.

Mario van der Ende en voormalige Robben Eiland - gevangenen, Khotso.

En hier draait het uiteindelijk om..... Kinderen aan het voetballen op zand, stenen en gruis. Met veel plezier, gezelligheid en de vreugde dat voetbal brengt!!

Rick Meerveld van EHC Hoensbroek en een van de prachtige kids van Langa township.

Paul Beyersbergen in gesprek met een van de Langa-kids.

Jeroen Smits aan het biljarten in Tiger's Place, Langa township.

Paul Beyersbergen en Nic Jooste in Tiger's Place, Langa Township

Thomas Hardie en kennis in Tiger's Place, Langa Township

_________________________________________________________________

Kaapstad, zondag 25 november

Door Nic Jooste

Ik moet mijn verontschuldigingen aanbieden dat er nog zo weinig nieuws van ons is geweest. Sinds onze aankomst is het een grote organisatieklus geweest!

Op vrijdag zijn wij op Kaapstad luchthaven door de Wes-Kaapse directie van ‘2010’ (twentyten zoals het hier in de volksmond heet) opgewacht. Leuke all-round introducties, en toen naar onze hotel gebracht. Onze hotel ligt vlakbij de grootste winkelcentrum in de zuidelijke halfrond, en is sober, maar heel goed verzorgd.

’s Middags om 16h00 werden wij weer opgehaald, en met een aantal van de ZA coaches van Fase 1 naar de trainingslocatie bij de ‘Universiteit van die Wes-Kaap’ gebracht. Wat was het leuk om de jongens van Stars 1 weer te zien!

Wij werden door het hoofd van sportstudies verwelkomd, kregen een rondleiding op de universiteit, en vervolgens genoten wij van onze eerste Kaapse maaltijd. Terug na het hotel, en ’s avonds gingen een aantal van de Nederlandse coaches op stap in de Waterfront. Sommige bleven in het hotel, en er werd tot laat geklaverjast.

Op zaterdagochtend begonnen wij met de ‘refresher’ gedeelte van Stars 2. Er werd uitgebreid gesproken over onze visie op gemeenschapsontwikkeling door middel van voetbal. Een indrukwekkende tweede deel van de ochtend volgde….. De ZA coaches deden per gemeenschap een presentatie over wat zij sinds hun deelname aan Stars 1 in februari hebben gedaan. Ontzettend leuk om te zien hoe de jongens (en Lillian, onze enige damescoach) zijn gegroeid! Niet allen qua technische kennis, maar ook als mensen die vierkant in hun samenleving staan. De leslokaal was helemaal stil toen Shorty, een van onze coaches uit Beaufort-West, zijn presentatie afsloot met de volgende woorden: “I was a convict, and spent many years in prison. Football changed my life, and now I am very happy to pass my story on to other people in the community. When I am the field coaching the youngsters, I think that I am the happiest person alive. Stars in their Eyes has given me to opportunity to do the job that I love, and to help my people in my community to improve their lives”.

Na de lunch deden wij praktijktraining met 40 kinderen uit de achterstandswijken. De Nederlandse coaches waren echt trots om te zien hoe iedere ZA coach over de afgelopen maanden is gegroeid. Na een gezamenlijke maaltijd zijn wij teruggegaan naar onze hotel. Ik dacht om te slapen, maar nee hoor, de Nederlandse jongens hadden nog energie over! Wij gingen bij de Canal Walk winkelcentrum eten. Sushi, en grote schapen met Kaapse vis, garnalen, mosselen, calamari….. En uiteraard heerlijke wijn erbij. Rond middernacht werden wij vriendelijk door het management verzocht om toch maar naar huis te gaan…… Een avond gevuld met lachen, maar ook met diepgaande gesprekken over wat Stars nu werkelijk voor staat. Voor mij persoonlijk was het een groot hart onder de riem om het enthousiasme en commitment van onze Nederlandse jongens te zien. Wij gaan in de komende week knallen!

Vanochtend (zondag) om 05h00 ben ik naar de luchthaven gegaan om Jeroen Smits en zijn team van De Bal is Rond op te halen. Wij zijn ongelofelijk dankbaar dat Jeroen heeft aangeboden om als mediasponsor op te treden, en hij en zijn team zullen in de komende dagen diepgaande rapportages maken en publiceren. De rest van mijn dag zal weer druk zat zijn. Om 12h00 haal ik onze laatste twee Nederlandse coaches op (Hans Janssen en Thomas Hardie), alsook Johan van Geijn van de KNVB Academie. Vanmiddag werk op locatie bij de Universiteit, en vanavond staat er een afspraak met Ambassadeur Rob de Vos en de Hoofd: Cultuur en Media van de Nederlandse Ambassade in Zuid-Afrika gepland. Wij zijn uiteraard vereerd dat deze twee mensen de tijd hebben genomen om zich in het verhaal van Stars te verdiepen. Om 17h00 0ntvangen wij de nieuwe lichting coaches van Stars 2 (50 mensen uit 14 verschillende achterstandsgemeenschappen en dorpen. Meer dan 80 man bij elkaar, allen met een doel: het creëren van gezonde gemeenschappen! Mijn laatste taak vandaag zal zijn om vanavond om 23h30 Mario van der Ende op te halen.

En morgen? Dan is de formele aftrap van Stars 2. Watch this space!!!!

Baie liefde uit die Kaap,
Nic Jooste

____________________________
SCHIPHOL, DONDERDAG 22 NOVEMBER

Jeroen Struijs, SV Nootdorp

Andre Lourens, Forum Sport Voorburg

Voor: Hans Schrijnemaekers (RKSV Bekkersveld) en Vincent Schoen (NFC Amstelveen)
Achter: Rick Meerveld (EHC Hoensbroek) en Bram van Wijk (RKSV Nuenen)

Henk Buning (CVV Leeuwarden) met naast hem Kor van der Heiden. Achter Kor zit Martin de Mooij (Forum Sport Voorburg).

Vlucht LH 576 Frankfurt naar Kaapstad

Opgewacht door de 2010 Directie van de Ministerie van Sport

Stay Easy Hotel, Canal Walk, Kaapstad

Universiteit Wes-Kaap, inspectie van faciliteitein vrijdagmioddag

Maaltijd met oude bekendes.....

--------------------------------------------------------------------------------------------

Wij zijn zover!

Na het daverende succes van de pilot vertrekken 15 Nederlandse trainers vandaag (22 november) naar Kaapstad.

Op zaterdag 24 november volgen nog 2.

Wij wensen alle deelnemers een prachtige tijd toe in Zuid-Afrika! Volgt de dagelijkse gang van zaken op deze site.

_______________________________________________

Het gemêleerde gezelschap van amateur-trainers, KNVB-docenten en sympatisanten heeft zich tot doel gesteld het succes van de pilot te overtreffen!

De belangstelling voor het project is overweldigend. Zo'n 20 amateur-trainers zijn betrokken en samen met mensen van de KNVB en de universiteit van Kaapstad gaan zij aan de slag met zo'n 60 Zuid-Afrikaanse collega's. Verder ligt de focus op het vergroten van draagvlag door de boodschap van Stars in their Eyes uit te dragen. Diverse prominenten hebben hiervoor hun medewerking al toegezegd. Door de unieke samenwerking met 'De Bal is Rond' zijn we in staat een reportage te maken, waarmee we de wereld kunnen laten zien hoe je met beperkte middelen heel veel kunt bereiken.

Voor maart 2008 staat de volgende fase gepland. Kunt u zich vinden in de boodschap van Stars in their Eyes en wilt u een bijdrage leveren? Meld u dan nu vast aan....

Paul Beyersbergen
Bestuursvoorzitter Stichting Stars in their Eyes

Stars in their Eyes wordt mede mogelijk gemaakt door Cool Fresh International BV, Ridderkerk, Nederland
www.coolfresh.nl

en

Brink Groep BV, Leidschendam, Nederland
www.brinkgroep.nl

Co-sponsors

Aad van der Meer is door ICCO afgevaardigd om aan Stars 2 deel te nemen. Hij zal specifiek onderzoek doen naar de activiteiten en strategieen dat door ICCO ontplooid kunnen worden, om te komen tot effectieve gemeenschapsontwikkeling in de achterstandswijken en plattenlandse gebieden van Zuid-Afrika. Voor meer informatie, ga naar www.meermens.org

___________________________________________________________________

Stars in their Eyes is een samenwerkingsproject tussen Minister Whitey Jacobs, Minister van Sport van de Westelijke Kaapprovincie van Zuid-Afrika en de Stichting Stars in their Eyes van Nederland, met intensieve ondersteuning door de KNVB Academie. De logo 'A goal for all' is de ambtelijke logo van de Westelijke Kaapprovincie in de aanloop tot de WK 2010.

MEC Whitey Jacobs
Minister of Cultural Affairs, Sport and Recreation
Provincial Government of the Western Cape

____________________________________

Michael Worsnip
Director 2010
Provincial Government of the Western Cape

____________________________________

Justin de Allende
Head of the Ministry
Provincial Government of the Western Cape

_________________________________

Ronnie Gabriel
Deputy-Director: Sport Legacy Development
2010 Unit
Provincial Government of the Western Cape

__________________________________

___________________________________________________________________

("De in Den Haag geboren Paul Beyersbergen is directeur/aandeelhouder bij Brink Groep. Naast zijn statutaire verantwoordelijkheid is hij vanuit dit bedrijf ook betrokken bij een aantal grootschalige vastgoedontwikkelingen in Nederland. Op bestuurlijk gebied is hij onder andere commissaris bij Ado Den Haag, bestuurslid bij ZorgGoed Nederland en is hij voorzitter van de Stars in their Eyes Foundation, een initiatief om, samen met de KNVB, Zuid-Afrikaanse gemeenschappen te ontwikkelen vanuit het voetbal").

___________________________________________________________________

Vraag van vandaag!

Van wie is deze bekende groene shirt?? De drager ervan komt ook tijdens Stars 2 een presentatie geven.....

Geeft je antwoord door aan nic@coolfresh.nl en maakt kans op een prachtige doos Zuid-Afrikaanse wijn.

___________________________________________________________________

Hieronder zijn foto's van de trainers die meereizen, en die zich hebben gecommitteerd om mee te werken aan onze 'Football for Community Development' programma.

Trainer van de dag

Cor Bak
NBSVV

_____________________________________________

Nic Dobbe
RKAVV Leidschendam
Keeperstrainer en jeugdleider

_______________________________________________________________________________________________________

Rick Meerveld
EHC Hoensbroek

______________________________________________________________________

Thomas Hardie
DCV Krimpen a/d Ijssel

Thomas heeft 6 maanden in Zuid-Afrika gewerkt, en heeft sterke ervaring in de ZA platteland opgedaan. Leuk om hem aan boord te hebben!

________________________________________________________________________

Vincent Schoen

NFC Amstelveen

(Vincent zit rechts vooraan......!!)

___________________________________________________________

Martin de Mooij

Forum Sport Voorburg

“Dag Nic, ik ben erg enthousiast over het hele gebeuren en zal morgenavond alles afhandelen op de club. Ik zeg nu zeker ja. Groetjes, Martin”

____________________________________________________________________

Rob Ouwens
Zinkwegse Boys

“Goedemiddag Nic, ik hoef er niet lang over na te denken hoor zeker niet voor zo’n fantastisch project. Ik zou graag op donderdag 22 november meevliegen en weer terug vliegen op maandag 3 december. Het lijkt mij fantastisch om alles van dichtbij mee te maken vanaf het begin en ik me een beeld kan vormen hoe de 1e fase in februari is verlopen. Vriendelijke groeten, Rob”

____________________________________________________________________

Andre Lourens
Forum Sport Voorburg

____________________________________________________________________

Jeroen Struijs

SV Nootdorp

“Beste Nic, het plan ziet er geweldig uit en zou een fantastisch vervolg zijn van de pilot. Ik ga mee! Groeten, Jeroen”

_____________________________________________________________________________________________

Hans Schrijnemaekers
RKSV Bekkersveld

“Hoi Nic, ik vind ieder voorstel geweldig en kan van donderdag 22-11-07 t/m dinsdag 03-12-07 mee. Het programma ziet er leuk uit en ik verheug mij enorm weer eens de mannen van Hout Bay te zien. Groetjes, Hans”

____________________________________________________________________

Jack van der Berg
BVV Barendrecht

____________________________________________________________

Kor van der Heiden
KNVB Docent: Vrijwilligersopleidingen

_____________________________________________________________

Henk Buning
CVV Blauw Wit 34

“Dag Nic, Fantastische plannen!! Je kunt op onze vereniging rekenen. Ik heb 48 hesjes, 10 ballen en hoedjes klaar liggen voor Beaufort West. Groet, Henk”

Ook nog Rene van Boxtel (NFC Amstelveen) en Bram van Wijk (RKSV Nuenen) gaan mee, en hun foto's zullen op korte termijn geplaatst worden.

________________________________________________

Wij hebben ook bevestiging dat de volgende specialisten als docenten zullen optreden.

Nico Labohm (Lead Lecturer, KNVB Academy)

David Ouma (Co-instructor, MYSA Academy Kenia)

Maqulate Atieno (Instructor Refereeing, MYSA Academy Kenia)

____________________________________________

Helaas helaas......

Geert Meijer van VV Strijen kan niet mee......

Geert kreeg de afgelopen weken een aantal leuke opties voorgeschoteld, waaronder als assistent van Sparta interim trainer Adri van Tiggelen. Hij koos dus voor een tijdelijk verblijf op het Kasteel, en heeft zijn reeds geboekte reis naar Zuid-Afrika moeten annuleren. Geert gaat zijn werkzaamheden bij Sparta de komende zeven weken combineren met het trainerschap bij Strijen. ,,Dinsdag- en donderdagavond geef ik trainingen bij Strijen en zaterdagmiddag is de wedstrijd. Ik kan op mijn fiets naar de club. Dat is, samen met het werk bij Sparta, te overzien, hoewel ik weinig tijd zal overhouden.’’

Hans Janssen, verantwoordelijk voor technische zaken bij VV Strijen, gaat in de plaats van Geert met ons mee naar Zuid-Afrika. Wij wensen Geert heel veel succes bij Sparta, en uiteraard verwelkomen wij Hans met open armen!

____________________________________________________________________

Die Zuid-Afrikaanse achterstandsgemeenschappen en plattelandse dorpen met wie gaan samenwerken zijn als volgt:

1. Kwa-Nokuthula, Plettenbergbaai, Eden Regio

2. Kwa-Nonqaba, Mosselbaai, Eden Regio

3. Lawaaikamp, George, Eden Regio

4. Laaiplek, West Coast Regio

5. Malmesbury, Weskus Regio

6. Bredasdorp, Overberg Regio

7. Langa/Ndabeni, Kaapstad Metro Regio

8. Mfuleni, Kaapstad Metro Regio

9. Khayelitsha, Kaapstad Metro Regio

10. Philippi, Kaapstad Metro Regio

11. Ashton, Boland Regio

12. Ceres, Boland Regio

13. Worcester, Boland Regio

14. Prince Albert, Centrale Karoo Regio

2007-10-23T07:46:00.000+01:00

Om 12h21 op 17 juni 2004 werd de envelop geopend, en maakte FIFA Voorzitter Sepp Blatter bekend dat de WK 2010 in Zuid-Afrika zal plaatsvinden.

"I feel like a young man of 15", zei President Nelson Mandela.

"South Africans should treat this decision with humility and without arrogance because we are, after all, equal".

Op dezelfde avond werd het project Stars in their Eyes door een aantal gepassioneerde Zuid-Afrika liefhebbers gecreëerd. De volgende woorden zijn afkomstig uit het originele conceptdocument.

Stars in their Eyes will focus on creating change in disadvantaged, rural communities in South Africa. In general these communities are characterised by low income, high poverty, and extremely limited infrastructures, including sporting facilities. Socio-cultural problems relating to crime, drug and alcohol abuse structurally threatens family life. More often than not, football is the only opportunity available for youths from these communities to escape from an otherwise bleak existence.

Twee en een half jaar later, in februari 2007, presenteerde de Stichting Stars in their Eyes een eerste programma in Stellenbosch, Zuid-Afrika. Hoofddoelstelling van dit pilotproject was om het door de Stichting Stars in their Eyes en KNVB Academie gecreëerde aanpak en inhoud te testen.

Dit project was tot een grote mate ‘pionierswerk’, en 6 Nederlandse amateurvoetbalclubs deden mee aan dit sociale voetbalproject. CVV Blauw Wit (Leeuwarden), RKSV Nuenen, RKSV Bekkersveld, SV Nootdorp, VV Strijen, BVV Barendrecht.

Deze clubs werden gekoppeld aan de eerste 6 participerende Zuid-Afrikaanse gemeenschappen, met namen: Houtbaai, Beaufort West, Knysna, Bitterfontein, Greyton, Jonkershoek. De resultaten van het pilotproject overtroffen onze verwachtingen in meerdere opzichten.

Het pilotproject was een groot succes, en het eindrapport omschrijft de behaalde resultaten als volgt:

“Experience gained during the pilot project in February shows that youths (and indeed also their parents) are eager to participate in football activities which have a ‘serious fun’ approach. In a non-threatening way, Stars in their Eyes integrates life skills training (HIV-AIDS awareness, anti-drug and alcohol abuse training, leadership development) in its processes, thereby capturing the attention of parents and community leaders. Once a community sees that football adds value to individual, family and community lives, a ripple-effect occurs. Business, community and government leaders join in to create ‘new’ communities which are self-sustaining”.

En nu staat Fase 2 van Stars in their Eyes gepland voor de periode 22 november tot 4 december 2007. In deze periode zullen 14 Nederlandse amateurvoetbaltrainers zich inzetten om, onder begeleiding van docenten van de KNVB Academie, 42 aspirant coaches afkomstig van 14 Zuid-Afrikaanse gemeenschappen uit de achterstandswijken en het platteland op te leiden in het ‘Football for Development’ programma. Vervolgens zal deze schaalvergroting worden ingezet om efficiënte strategieën ten behoeve van ‘nieuwe, gezonde’ gemeenschappen in Zuid-Afrika te creëren.

Wij staan garant dat Nederlandse deelnemers een zeer verrijkende ervaring tegemoet gaan. Alle kosten worden betaald, al wat deelnemers mee moeten nemen is de toewijding om een positief bijdragen te leveren aan individuen en gemeenschappen die weinig, in het algemeen geen, formele voetbaltraining hebben gehad.

MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR:

Follow up visit to Hout Bay

2007-04-08T12:31:00.000+01:00

HOUT BAY COMMUNITY....

WINNERS NEVER QUIT........

On Sunday 1 April I was fortunate enough to be able to visit Fatima Samuels, Coach Juerick and Coach Ricardo at Hout Bay. They had organised a coaching clinic and 4 x 4 tournament. It was wonderful to see how these people were using the material which they had been taught at the Stars pilot project!

Nearly 80 children attended, plus their parents, plus school principals and teachers. The Eagle Stars soccer club donated trophies, and Fatima Samuels, the chairperson, donated ice cream and lunch. There even was a DJ who made sure that the crowd stayed happy! (Unfortunately Coach Riedwaan was in Johannesburg for a gig. He is a professional DJ, stage name 'DJ Wanie'!)

I do not want to use too many words, let the pictures speak for themselves. This is what Stars in their Eyes is all about......

Nic Jooste

E-mail received from Craig Hepburn, African Brothers Football Academy

Thank you for giving African Brothers Football Academy Cape Town the opportunity to take part in the Stars in Our Eyes Project. I felt truly honoured to have been invited. The course, instructors and coaches from Holland where inspirational and motivating.

The course content and information we received have assisted greatly with development of football. My first experience was being invited to attend a football practice for the ladies team at the University of Cape Town to consider me taking the job as head coach. Forty ladies arrived for the first training session, and the previous coach had one soft ball and was totally ill prepared. I could feel the frustration and disappointment of the players. Fortunately, my car is always equiped with balls, cones, bibs and the passion to get people playing football.

Had it not been for the course, and the amazing 4x4 concept we where taught and experienced the session could have been a disaster. I set up the various 4x4 options and had everyone playing in a matter of minutes. I was able to analyse the standard and prepare my future classes. Needless, to say I was offered the position as head coach. We have won our first two games 8-2 and 8-1, the first game being against a team that thrashed our team last year. We have two ex-professional playing in the team. One played in the States and Kate (who is now our captain) played in the Ladies Premiership in England. Kate commented that I am one of the best coaches she has worked with, and I am receiving a written testimony confirming my coaching abilities.

I have blended experienced players with players who have never played before and having them work as a unit. We are aiming for the league title and developing the game at the university. I will send you the website details so you are able to read all the
good news.

Regarding the Homestead Orphange Team, I have put into practice what I learned on the course. It is proving to be highly succesful, and certainly developing their game to a higher level. I hosted a football workshop for the boys this week at their holiday camp, and I decided to use the individual player format competition .....Remarkbly the underdogs took the prizes!

We are also entered into the Atlantic School League, and we won our first game against a team that I used to coach Gardens Commercial High. We beat them 4-1! So we are off to a good start and this has given the boys a real experience to compete and work as a team. I will be visiting Maduna this week and will find out how it is going in the township. I will be hosting a coach the coach course and sharing all the information we recieved on the course with all the other team coaches, we will watch videos, dvd and work through the manual and books you kindly gave us. I will send you a report and photographs regarding this course.

One again thank you for the amazing opportunity, hopefully someday we will be able to do an internationally recognised football coaching course to take this to an even higher level.

Kind regards
Craig Hepburn
African Brothers Football Academy
Cape Town

Stars in their Eyes 2007.... Een reisverslag

2007-03-05T17:03:00.000+01:00

Some feedback from various coaches

1. This is just to say thank you very much for the course, it helped in so many ways. We have tried to implement most of the ideas that we learned to our teams. This coming week will be our third tournament and the guys are doing very well. We are also trying to perform social responsibility programs for our neighbouring communities. We are about to go for the national training camp and in this also we will implement most of the Stars-ideas. We request you to consider us when having advanced courses to add to our knowledge because one is preparing for the world student games.

Paradise Moeketsi, University of Johannesburg Football Academy.

2. Thank you guys. Although we are just beginning to implement the ideas, I can already see a big difference from what we were doing. More and more children are coming to training, because they have heard that we doing exciting things. We at Knysna are convinced that this community football model will have great success.

Velile Waxa, Knysna.

3. Nic the course helps us a lot in our training sessions. We are preparing an under 8 tournament (4x4) to implement the new model. We would really like to do follow-up courses. Thank you to all the Dutch coaches who helped us a lot.

Seshupo Samuel, Bitterfontein.

4. Good afternoon Nic, we are very well in Jonkershoek. Lillian and Willem are very excited and enthusiastic. They make good use of the knowledge that they acquire at the course. They are setting up a small tournament, hopefully over the weekend and then e-mail you the results.

Regards, David McKelly, Manager Jonkershoek.

5. Yesterday we held our first 4vs4 tournament for the kids. Our equipment was not really enough for them but we did manage them on our experience we gained from you. Thanks again for everything Coach!

Gramwill Pienaar, Community Coach, Beaufort West.

6. Regards from Eagle Stars F.C, Hout Bay, South Africa. Our three coaches Ricardo "Bob Marley", Riedwaan and Duerick are making our club so proud of them for their extra effort, enthusiasm and professionalism they have while training our players now.They have learnt so much in one week about soccer and coaching as a whole.

All our players are enjoying the training immensely that our 3 players are teaching them. Much thanks to you Nic and all the coaches you brought with from Holland. You guys were glowing every day and you have left passion and spark behind in our 3 coaches. Thank God for this opportunity that came our way in Hout Bay. Nic you are an amazing person thanks for believing in your vision and it definitely came true. We thank you all from the bottom of our hearts.

Our program as follows:

Mini 40 4 Tournament. Age Group: 10 - 13 years old.Date: Sunday 25 March 2007. Time: 11 o'clock. Venue: Hout Bay Sports Field

All Kids welcome! Trophys, medals and soccer balls to be won. Entry free + Live music.

2. We are now also going to target the primary schools on the other side of the valley on Saturday mornings.

3. We want invite all soccer clubs in Hout Bay and Mandela Park to join us for a 4 - day Coaching Clinic and we 3 are also going to involve our own juniors and seniors as well.

Nic, Hans and all the other coaches we have learnt alot of new things and correct training and we are implementing it to our teams. They are improving all the time and we coaches are definitely counting the days and weeks when we will be meeting you all on our shores again in South Africa.

We were sad when we had to part from you all. Until we meet again.

Yours in Sport

Fatima (Chairperson) and Coaches Ricardo"Bob Marley", Riedwaan and Duerik.

Inleiding

De Wereldkampioenschap Voetbal vindt in 2010 plaats in Zuid-Afrika. Een land dat volgens velen het mooiste land ter wereld is.

Echter de mogelijkheden voor de plattelandsjeugd zijn zeer beperkt. Er heerst armoede. Dezelfde situatie als in vele Afrikaanse landen. ‘Stars in their Eyes’ is een Nederlands project dat voetbal met menselijke toewijding combineert. Hierdoor creëert Stars nieuwe kansen voor de jeugd. Stars weet dat sport het krachtigste instrument is waarmee sociale veranderingen in Zuid-Afrika en andere ontwikkelingslanden verwezenlijkt kunnen worden. Stars zet de mondiale media aandacht rond de WK 2010 in omduurzaam bij te dragen aan de toekomst van de achtergestelde gemeenschappen van Zuid-Afrika. In dit verband is de WK 2010 niet alleen voor Zuid-Afrika, maar voor het hele Afrikaanse continent vanzeer groot belang.

Op 16 februari vertrokken 6 nederlandse amateur voetbalcoaches naar Stellenbosch, Zuid-Afrika, om een Nederlandse coachingmodel aan lokale coaches uit de platteland en achterstandswijken over te dragen. Dit “Football for Development”” model is ontwikkeld door de KNVB Academie uit Zeist.

De eerste zes gemeenschappen die aan het project hebben deelgenomen liggen in het platteland in de West-Kaap. Er heerst over de algemeen in de platteland armoede onder de achterstandsgemeenschappen. Vaak is de motivatie om iets te veranderen in deze gemeenschappen erg aanwezig, maar ontbreken echter de mogelijkheden.

‘Stars in their Eyes’ wil ze hierbij ondersteuning geven, door voetbal met menselijke toewijding te combineren. Op dit moment zit het project nog in de pilot fase. Na deze week zal er gekeken worden of de hulp effectief is en waar het hard nodig is.

De Nederlandse coaches zullen samen met twee senior docenten van de KNVB Academie de cursus aanbieden in Stellenbosch, Kaapstad. Er zijn in totaal 29 Zuid-Afrikaanse coaches die deze cursus gaan volgen. 18 aspirant gemeenschapscoaches komen uit de 6 Zuid-Afrikaanse achterstandswijken, plus 9 coaches die verbonden zijn aan Masdilale, een project van Spur Steak Restaurants en hiernaast nog 2 coaches van het African Brothers Football Academy.

Elke voetbalclub uit Nederland is gekoppeld met een van de 6 achterstandswijken uit Zuid Afrika. Elke trainer krijgt 3 cursisten onder zich uit zijn aangewezen gemeenschap.

Geert Meijer van VV Strijen is gekoppeld aan Bitterfontein, Jack van den Berg van BVV Barendrecht is gekoppeld aan Greyton, Hans Schrijnemaekers van RKSV Bekkerveld is gekoppeld aan Hout Bay, Ard Hunting van RKSV Nuenen is gekoppeld aan Jonkershoek, Jeroen Struijs van SV Nootdorp is gekoppeld aan Knysna en tot slot Henk Buning van Blauw Wit ' 34 is gekoppeld aan Beaufort West.

Vrijdagavond 19 februari ’07

Na een lange maar prettige reis, zijn we veilig aangekomen in Kaapstad. We worden door Nic Jooste hartelijk verwelkomd. Wij herkennen bij de eerste stappen buiten, meteen die typisch Afrikaanse geur! De trainers worden weer een beetje wakker en de eerste voetbalgrappen worden gemaakt. Als we aankomen bij het hotel en de kamers bekeken zijn, wordt er in de heerlijke avondtemperatuur nog wat gedronken. Om ongeveer 2 uur 's nachts, Afrikaanse tijd, zoeken we onze kamers op.

Zaterdag 20 februari ’07

Vandaag is het project dan echt officieel van start gegaan.

Zoals bekend, willen wij door middel van voetbal de plattelandse gemeenschappen en achterstandswijken ondersteuning geven door middel van voetbal en het koppelen aan Nederlandse gemeenten en de desbetreffende voetbalverenigingen.

Vandaag bezoeken wij Jonkershoek, een plattelandse gemeenschap net buiten Stellenbosch. Er werd gevoetbald, en onze Nederlandse coaches vinden het prachtig om te zien hoe er met volle overgaven, desondanks de complete afwezigheid van goals, cornervlaggen, hestjes, zelfs een goede wedstrijdbal gevoetbald word.

’s Middags bezoeken wij Houtbaai, een achterstandswijk vlakbij Kaapstad. Wij ontmoeten er een aantal zeer gedreven mensen die betrokken zijn bij gemeenschapsontwikkeling.

Uit de Algemeen Dagblad

Rene Dons, Stellenbosch

Op het moment dat de ‘firefighters’ zich met hun gezang op grote afstand aankondigen, knielt Geert Meijer neer bij een zesjarig jongetje om hem uit te leggen dat hij de bal beter kan stoppen, voordat hij die speelt. Het ventje uit de community knikt met zijn grote bruine ogen beleefd, maar rent even later weer het veld in om de eerste de beste bal die hij voor zijn voeten krijgt, een rotschop te verkopen. Geert Meijer kan erom lachen.

De oud-voetballer van onder meer FC Amsterdam, Ajax en Sparta en de huidige trainer van de amateurs van Strijen is dezer dagen in Zuid-Afrika voor het project Stars in their Eyes. Samen met vijf andere amateurtrainers - onder wie Jack van den Berg van Barendrecht - probeert hij plaatselijke trainers en coaches op te leiden om uiteindelijk een bijdrage te leveren aan de verdere ontwikkeling van de sportinfrastructuur in dit land.

Zondag 20 februari ’07

Vandaag bezoeken wij Greyton, een plattelandse gemeenschap op 200 kilometer van Kaapstad. De Burgemeester, wethouders, leden van de ‘sakekamer’, zelfs de Minister van Sport van de West-kaap, Whitey Jacobs, komen opdagen voor de Nederlandse delegatie. Hapjes, drankjes, een voetbalwedstrijd, alles werd uit de kast gehaald om ons te laten genieten van de plattelandse gastvrijheid.

Maandag 19 februari ‘07

Je kent die reclame toch wel waarin ze vertellen dat voor sommige situaties maar één woord echt toepasselijk is. Namelijk ‘wauw’. Die situaties kom ik hier heel vaak tegen. De landschappen zijn ongelofelijk mooi en de mensen zijn verschrikkelijk aardig. Maar ook gewoon binnen de groep.

Vanavond was het geweldig om te zien hoe 180 mensen bij de 'launch' van het project aanwezig waren, en dat zoveel mensen de tijd hadden genomen om erbij te zijn.

De burgemeester van Stellenbosch was er, een aantal ministers en veel zakenmensen. Ze bleven benadrukken hoe dankbaar ze zijn voor dit project en hoe belangrijk het is dat dit project echt werkt.

Het is gewoon nodig anders zal het verkeerd gaan. Te gek om te zien, hoe enthousiast al die mensen waren en er waren ongeveer 200 mensen! De minister van sport hier in de West Kaap, sloot zijn speech af met de woorden BAIE DANKIE oftwel heel erg bedankt!

Overal 'open armen', dat is een van de beschrijvingen van het gevoel wat je krijgt hier.

Dat gevoel is ongelofelijk mooi. De mensen zijn zo blij met het feit dat wij hier zijn, met het project. Je voelt echt dat ze graag willen dat het slaagt. Ze zijn ook zeker bereidt om er hard voor te werken. Ze willen er alles voor doen. De burgemeester van Stellenbosch sprak in haar speech op de avond van de ' launch' van het project, meerdere malen haar dank uit.

De burgemeester was ook erg onder de indruk van Ard Hunting van RKSV Nuenen. Ard heeft vanavond de kans gehad om met de burgemeester over een aantal zaken te praten. Over de problemen die de 'communities' hier hebben. Zo vond Ard bijvoorbeeld dat ze vanuit de gemeenschap gewoon veel meer actie moeten ondernemen inplaats van praten. Hij krijgt morgen een rondleiding door verschillende arme wijken hier in de buurt. Deze rondleiding zal ongetwijfeld een grote indruk op hem maken. Sowieso is hij erg onder indruk van heel Zuid Afrika. Hij omschrijft het gevoel wat hij krijgt door de mensen en de omgeving als 'thuis komen'. De gastvrijheid is ongelofelijk!

Uit de Algemeen Dagblad

Rene Dons, Stellenbosch

‘Kalusha roept om hulp: Oud-voetballer zet zich in voor goede doelen in Zuid-Afrika en Zambia’.

Een daverend applaus valt hem ten deel. Kalusha Bwalya heeft net voor de trainers van het project ‘Stars in their Eyes’ in de universiteit van Stellenbosch een speciale lezing gegeven en zijn spectaculairste doelpunten op video vertoond. In Zuid-Afrika is de voormalige vleugelaanvaller van PSV nog steeds razend populair. De Zambiaan wordt liefkozend ‘Kalu’ genoemd.

Hij vertelt op deze dag over zijn loopbaan als voetballer, als trainer en nu vooral als ambassadeur voor diverse goede doelen, want Kalusha komt al jaren op voor het voetbal en de leefomstandigheden in Zuid-Afrika en Zambia. Van het laatste land was hij tot 2006 bondscoach, maar hij slaagde er niet in om zich te kwalificeren voor het WK in Duitsland. Nu is hij bondscoach af, maar nog wel als vice-president aan de Zambiaanse voetbalbond verbonden. Daarnaast is hij in een betaalde functie actief als ‘technical manager’ van de organisatie van het WK 2010, waarmee het volgens hem goed gaat.

,,We zijn al gestart met de bouw van het stadion in Johannesburg, waar in 2010 de openingswedstrijd en de finale gespeeld moeten worden. We hebben nog drie jaar te gaan en dat betekent dat er nog veel gedaan mot worden, maar we hebben er vertrouwen in dat het allemaal goed komt. Het toernooi is heel belangrijk. Niet alleen voor Zuid-Afrika, maar eigenlijk voor de wereld.” Het toernooi moet ook de sport in Zuid-Afrika een impuls geven. ,,Op dat gebied valt nog veel te doen, daarom is de aandacht van de wereld zo belangrijk voor ons tijdens een dergelijk groot evenement. Qua sportinfrastructuur valt er bij ons nog veel te verbeteren. Qua faciliteiten als velden, ballen, hesjes, doelen en kleding, maar ook qua opleiding en organisatie. Daarom juich ik het project ‘Stars in their Eyes’ ook toe. We hebben hulp van buitenaf nodig om het voetbal in Zuid-Afrika te helpen zich verder te ontwikkelen.”Hij voetbalde zelf bijna over de gehele wereld. Kalusha was een ster in Zuid-Afrika, waar hij werd uitgeroepen tot speler van het jaar, maar later ook bij onder meer Cercle Brugge en PSV. De aanvaller met de dodelijke vrije trap beëindigde zijn loopbaan in Mexico bij Veracruz waar hij onder Leo Beenhakker speelde, maar waar hij later trainer werd.

In zijn Nederlandse periode ontsnapte hij aan een dodelijk ongeval. Op weg naar een interland tegen Senegal stortte het vliegtuig neer met de gehele Zambiaanse ploeg. Kalusha had het geluk dat hij vanuit Nederland direct door naar Senegal zou reizen en ontsnapte aan het afschuwelijke vliegincident. Kalusha was toen als topspeler de drijvende kracht achter het nationale team, maar kwam een punt te kort om deel te kunnen nemen aan het WK in Amerika. Ook zelf heeft hij het als bondscoach niet gered om het WK in Duitsland te halen. ,,Het is moeilijk om bondscoach van Zambia te zijn. Dat heeft te maken met het spelersmateriaal, maar ook met de faciliteiten. We hebben een achterstand en die kunnen we alleen met hulp van anderen inhalen. Daarom zet ik mij met Kalusha Bwalya Foundation Trust in voor goede doelen. En dan maakt het niet uit of het gaat om een ontwikkelingsprogramma in Zuid-Afrika of Zambia, het vrouwenvoetbal of de strijd tegen aids.’’

Dinsdag 20 februari ’07

Op dit moment zijn de trainers hard aan het werk op de universiteit met hun cursisten. Alles gaat goed. Het zon schijnt hier heerlijk en alles verloopt prima!

Er zijn nog 2 mensen zeer belangrijk voor dit project en dat is onze cameraploeg Chris en Alle! Ze zijn hierboven te zien naast Nicky van den Berg.

Het was vandaag net als de andere dagen, vroeg uit bed. Gisteravond was er een ' life skills program' waarin de cursisten een voorlichting kregen over gezondheid en leiderschap. De trainers zitten dus zeker niet stil en hebben een druk programma. We ontbijten om half 8, en de trainers moeten namelijk om half 9 al in de les zitten.

Om half 9 begint op de universiteit de theorieles en ongeveer 12 uur de praktijk. Daarna weer even wat theorie, waarin de cursisten zelf een training voorbereiden die ze later op de middag geven aan kinderen uit de townships.

De cursisten moeten bijvoorbeeld ook leren te improviseren. Op de plekken waar ze vandaan komen hebben ze vaak niet hetzelfde materiaal die ze nu gebruiken op de trainingen. Hierbij moet je denken aan materiaal zoals hesjes of genoeg ballen.

Gelukkig zijn de cursisten erg geconcentreerd en gedisciplineerd. Zo zei een van de Afrikanen: "You can lose a game but at the end of the day, it's about discipline".

Woensdag 21 februari ’07

Sinds wij op woensdag 14 februari in Kaapstad ben aangekomen, was het een actbaan van impressies, activiteiten, lachen, brullen, maar voornamelijk keihard werken geweest. Hoe moet je het regelen om 41 mensen vanuit Nederland, en alle uithoeken van Zuid-Afrika in een dorp te laten verzamelen, eten geven, allen happy houden, op temperaturen van 30 graden hard laten trainen, na de lunchpauze wakker houden, op tijd naar bed krijgen.........

Vanochtend ontvingen wij bezoek van een parlementaire commissie op sport, onder leiding van de Speaker van het parlement. Er werd met grote interesse met coaches gesproken, en de praktijktraining werd met argusogen gevolgd.

De unanieme conclusie van de commissie was dat Stars uitblinkt als reeds geimplementeerd project, en dat Stars ook werkelijk inhoudelijk klopt. De commissie heeft duidelijk gemaakt dat zij de verdere implementatie van Stars aan het parlement zal aanbevelen, en dat zij ook op record zal gaan in de media ten opzichte van hun ondersteuning aan Stars,

Vanmiddag was het duidelijk dat de coaches meer en meer vertrouwd raakten met de materie van Stars, specifiek ten opzichte van vaardigheidsoefeningen en het 4x4 systeem. Op woensdagmiddag hadden wij weer zo een ‘Afrika’ gebeurtenis. In plaats van de 25 gevraagde kinderen voor de praktijktraining, kwamen er maar liefst 80 opdraven! Zelfs een pick-up volgeladen met zeker 30 kinderen uit Houtbaai, op 80 km afstand. “Sir, we heard about this soccer practice, so we decided to take a chance and come to you for special training…..”.

Aan het eind van de dag besloten onze Nederlandse coaches om een “eigen” avondje uit te regelen, mede omdat PSV-Arsenal op televisie vertoon zou worden. Na een overheerlijk eten bij Restaurant Sosati, waarin Kim (Francis Kimanzi) helfte van de Kruger Park op zijn bord had (kudu, vlakvark, eland, springbok), hebben wij de wedstrijd PSV-Arsenal in Cafe Java gekeken. Ik moes Alle en Chris naar de luchthaven brengen, aangezien hun werk erop zat. Maar……….. Om 02h00 werd ik wakker gebeld, de KLM-toestel waarmee Alle en Chris naar Nederland moes vliegen kon niet vertrekken, dit wegens een probleem met de airco. Er was geen andere optie dan om ze weer op te halen, en naar Stellenbosch te brengen. Terug in mijn bed om 03h30, maar niet voordat wij niet eerst een 'polisiekoffietjie' buiten onze kamer in de zwoele ochtendtemperaturen hadden gedronken! Nieuwe geplande vertrektijd voor Chris en Alle? Donderdagavond om 23h30…… Zij kwamen echter met veel plezier terug naar Stellenbosch!

De stralende oogjes…

Nicky van den Berg

Geweldig die stralende bruine oogjes!

Ik ben op bezoek bij Glendale Secondary School. Deze school ligt naast een enorme township. De meeste leerlingen wonen daar dus ook.

Bij het zien van de eerste leerlingen valt me weer op hoeveel warmte de meeste kinderen hier in Afrika uitstralen, door die lachende oogjes. Ik ga mee draaien met wat lessen in een klas van jongens en meisjes van ongeveer 13 jaar. De docent vindt het geweldig me erbij te hebben en vraagt me iets over mezelf te vertellen.

Ik vertel wat over mezelf, Nederland en over Stars in their eyes. Bij het noemen van voetbal, zie ik meteen overal weer die stralende ogen. Op het moment dat ik klaar ben, beginnen de leerlingen te klappen. Ze klappen gewoon!

De docent is erg trots op het werk van haar leerlingen en laat me wat opdrachten zien. Ik vind vooral de gedichten erg mooi en vraag of ik er een stukje van mag overnemen.

Tijdens het overnemen zit er één meisje de hele tijd naar me te kijken. Ik vraag wat er is en ze antwoordt vol trots ‘dat is mijn gedicht’.

Het stukje hierboven is gewoon even om jullie een impressie te geven van mijn bezoekje. Zo'n dagje met die kinderen, helpt altijd weer om me te herinneren waarom het zo belangrijk is dat we ze helpen. Ze verdienen het gewoon! Ze hebben precies dezelfde rechten als wij, ze horen gewoon dezelfde kansen te krijgen die wij ook hebben. Als wij de mogelijkheid hebben om iets aan de situatie hier te doen, moet dat gewoon! We zijn het haast verplicht. En het mooie is, die mogelijkheid hebben we gekregen door dit project.

Donderdag 22 februari ’07

Op donderdag werd er hard gewerkt aan de verdere vaardigheids- en 4x4 training van de coaches, en de ochtend werd met een fanatieke uitvalwedstrijd afgesloten. 3 ploegen, waarvan 2 op het veld. Werd er een goal gemaakt, moes de “verliezende” ploeg het veld verlaten en de 3’e ploeg verder voetballen. Wat een wedstrijd, wat een snelheid en gedrevenheid waarmee de Afrikanen voetballen! Na de lunch deden 4 van de 8 gemeenschappen een presentatie over omstandigheden in hun dorpen, en gaven ze een kijkje achter de schermen voor wat betreft hun dagelijkse leven, en de uitdagingen die gepaard gaan met jeugdtraining waarer maar een beschikbaar voetbal is voor 80 kinderen. En deze is ook de wedstrijdbal…..

Francis Kimanzi en Nic Jooste moesten donderdagmiddag een presentatie doen voor de “meesters-studenten” van de faculteit Sportwetenschappen. In plaats van de geplande 30 minuten, liep het uit op een presentatie van een uur. Het verhaal van Kim lieten ons weer beseffen hoe bevoorrecht wij zijn om hem hier te hebben.

Wie had ooit gedacht dat een onderdeel van de Stars-bezoek aan Zuid-Afrika ook een impromptu rugbywedstrijd op een klein grasveldje op een prachtige wijnboerderij zou insluiten?

Omdat de cursisten echt iedere dag met volledige inzet bezig waren in temperaturen van tot 30 graden, besloot de leiding dat de cursisten een vrije avond verdien hadden. Wij gingen dus gisteravond (donderdagavond) als gasten van Minister Whitey Jacobs naar de schitterende wijnboerderij Muldersvlei.

Hier werden wij op de handen gedragen door de mensen, en Jacques Fouché, een oude bekende van Alle, Chris en Nic (productie van Kookgek op Safari 1996), serveerde een grandioze maaltijd. “Mosselsop, gebraaide snoek, lamspotjie met groente……..”. Wat een overweldigend palet aan smaken, kleuren en geuren. En alles onder genot van de wijnen van wijnmaker Marcus Milner van De Meye Winery.

Op een gegeven moment was de nostalgie van “kaalvoetrugby” te veel voor Nic, en leende hij een rugbybal van de boerderijkinderen. Er werd een impromptu rugbytoernooi op het grasveld voor de eetkamer geregeld. Jack, Jeroen, Ard, Hans en ik probeerden ons staande te houden, maar met mannen zoals Sizwe uit Port Elizabeth, Willem Steyn uit Jonkershoek, en onze eigen Rastaman uit Houtbaai stonden wij geen kans. Het lijkt wel erop dat of de bal nu rond, langwerpig, klein of groot is, de Afrikanen een natuurlijk talent hebben voor snelheid, tactiek en vooral flair! Zelfs onze gastvrouw van de Universiteit van Stellenbosch, Janet Baxter (46 jaar oud) renden rondjes om onze mannen……

En weer was er een “wauw” moment. Met de zon net verdwenen achter de Hottentots-Holland bergen, gingen onze Afrikaanse coaches spontaan “hun” Nederlandse coaches toezingen. Er waren weinig droge ogen toen liederen als “Shosoloza” en “Viva Stars” door 28 Afrikanen gezongen werden, compleet met traditionele bewegingen. Bedankt mannen, jullie hebben ons weer verrast met jullie grote harten, en de wijze waarop jullie de nieuwe vriendschappen hebben omarmd. Na zo een wonderlijke avond was er maar een ding over om te doen: slapen. Echt?? Natuurlijk niet, de Nederlandse coaches pakten opnieuw de kans om Stellenbosch te gaan verkennen!

Uit de Algemeen Dagblad

Rene Dons, Stellenbosch

‘Voetbalhumor is Jack van den Berg niet vreemd’.

De oefenmeester haalt dezer dagen streken uit die de voetballers van BVV Barendrecht gewend zijn. Voor de Zuid-Afrikaanse coaches uit de communities rond Kaapstad zijn ze echter nieuw. Na een gewenning van twee dagen kijken ze echter niet meer op van een met water gooiende Van den Berg, vorig seizoen door zijn collegas tot beste trainer van het amateurvoetbal gekozen.
De 48-jarige voetballiefhebber uit Barendrecht is ook één van de gangmakers onder de Nederlandse trainers. De Zuid-Afrikanen kunnen wel lachen om de grappenmaker uit Nederland, maar stellen ook zijn vakmanschap op prijs. Met zijn charisma bindt hij de mensen aan zich. ,,In het begin was het echt even aftasten. Toen waren ze wat verlegen, maar die schroom is er aan beide kanten af. We hadden op uitnodiging van de minister van sport, Whitey Jacobs, een gezamenlijk diner op een wijnboerderij. Daar hebben we niet alleen een heus rugbytoernooi gehouden, maar hebben we ook Shosoloza en Viva Stars gezongen met alle traditionele bewegingen erbij.

Dat was heel emotioneel. Ik ben een mensen-mens en waardeer dit enorm. Ik heb er weer een paar vriendschappen bij gekregen.”

De Barendrechter is onder de indruk geraakt van Zuid-Afrika. ,,Niet alleen door die aardige mensen die meedoen aan Stars in their Eyes. Maar ook door de tegenstellingen tussen rijk en arm. Aan de ene kant de schitterende kustlijn van Kaapstad met het luxueuze Waterfront, en aan de andere kant de duizenden krotjes langs de snelwegen. Ik ben aan de community Greyton verbonden en daar valt het met de armoede gelukkig mee, maar het is een probleem dat zij geen accommodatie hebben. Kinderen voetballen op het rugbyveld, maar worden er vanaf gestuurd. Door de ouders worden ze ook gestimuleerd om te gaan rugbyen, want een kind dat wil voetballen is maar een sissy (mietje, red.). Die beeldvorming moet veranderen en dat kan door kinderen en coaches enthousiast te maken. Dat doen we ook op deze cursus. Trainers moeten na deze week beter in staat zijn te organiseren en trainingen voor te bereiden en te geven.”
Het niveau van de trainers valt Van den Berg niet tegen. ,,De kinderen zijn hetzelfde als in Nederland. Die rennen en vliegen overal naar toe. De kennis en kunde bij de coaches is verschillend, maar er zijn erbij die goed kunnen voetballen. Twee jongens zou ik ook bij Barendrecht willen hebben. Belangrijker is echter dat zij helpen om hier het voetbal verder te ontwikkelen, want dat is toch de doelstelling van het project. Het zou mooi zijn als er een vervolg komt. Als de Nederlandse trainer een keertje terug zou kunnen naar zijn community om te kijken hoe de Zuid-Afrikanen de cursus van de afgelopen dagen in de praktijk brengen. Misschien is het ook mogelijk hen een keer naar Nederland te halen, zodat zij hun kennis kunnen verbreden. Daar is echter geld voor nodig. Ik hoop dat het project wordt voortgezet, waardoor het voetbal en ook de leefomstandigheden in de townships, beter worden.”
In Stellenbosch zijn die goed. Het universiteitsstadje trekt al veel toeristen en als het aan Jack van den Berg ligt, dan komen er volgend jaar januari nog een paar bij. ,,Wij gaan met Barendrecht onderzoeken of we hier een trainingskamp kunnen beleggen. De spelers zouden bijvoorbeeld zelf voor de reis kunnen sparen om hier een week te bivakkeren. Dat zou voor iedereen een enorme belevenis zijn.”

Vrijdag 23 februari ’07

Vandaag wordt er hard gewerk aan de laatste formele cursusdag, en worden voorbereidingen getroffen voor morgen: een jeugdtoernooi voor 300+ kinderen vanuit de achterstandswijken van Stellenbosch.

Het wordt een uitsloofdag, waarin onze cursisten de hele dag moeten werken aan alle vaardigheden die zij in de eerste vier dagen hebben geleerd. Er wordt theorie, praktijk, weer theorie, weer praktijk geoefend. En dit alles in temperaturen van 30 graden plus! De mannen werken keihard, en laten geen moment hun concentratie verslappen. Aan het eind van de dag dacht ik dat ze geen enkele gram aan energie in hun lijven waren. Maar..... net voor het eind van de dag komt de lokale man van de Stellenbosch Soccer Club naar ons toe, en vraagt of de Stars-mannen zin hebben om een wedstrijd tegen de 35+ ploeg te spelen. Allen spelers die uit de Vodacom en Castle Liga komen. Als een man gaan ze lucht in, en schreeuwen zij „YES!!“. Onvoorstelbaar de energie die zij kunnen opbrengen, en dat voor een spel met een ronde bal!

Jack van den Berg word gekozen tot coach van deze illustere team, en Geert Meijer word de aan hem zo vertrouwde rol van spelers begeleider toebedeeld. Het duurd niet lang voordat Jack en Geert de spelpatroon van de tegenstanders, en de vaardigheden van onze mannen in de gaten hebben.

Met 11 spelers op de veld, en 22 wisselspelers, krijgt de Stars-ploeg snel de overhand. Ard Hunting, Hans Schrijnemaekers en Jeroen Struijs laten zien waarom de zulke bejubelde spelers in hun jeugd waren. Ard beindrukt met zijn agressieve bewegingen, Jeroen is superslim en strategisch opgesteld, en Hans speelt een solide basisspel. Resultaat? 5-1 voor onze mannen. (En de 1 komt van een penalty naar aanleiding van een overenthousiaste tackle door een van onze spelers. Sizwe, Shorty, Ryan, Faried, en ook Rastaman blinkten uit. De avond word door onze Nederlandse coaches afgesloten met een eten in....... Ja, Sosati!

Uit de Algemeen Dagblad

Door Rene Dons

‘Het project ’Stars in their Eyes’ in Zuid-Afrika behelst dezer dagen meer dan voetbal alleen’.

De plaatselijke coaches, die worden opgeleid door zes Nederlandse trainers onder wie de assistent-oefenmeester van SV Nootdorp, Jeroen Struijs, krijgen bijvoorbeeld ook voorlichting in volksgezondheid en aidspreventie.

Eén op drie mensen heeft deze ziekte in de ’communities’ rond Kaapstad.

,,Het is schrikbarend als je merkt hoe weinig ze ervan weten. Dat condoomgebruik bij seksuele contacten verstandig is, dat is wel bij ze bekend. Maar dat een met HIV-besmette moeder haar pasgeboren kind geen borstvoeding mag geven niet. Maar wat moeten ze als er niets te eten is? Ik kan het me - als ik zo hoor en zie hoe de omstandigheden zijn - best voorstellen dat zon moeder wel genoodzaakt is om moedermelk te geven.’’

De 32-jarige Struijs, in het dagelijks leven onderzoeker bij het RIVM, oftewel het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (onderdeel van het ministerie van VWS), heeft ook in zijn werk te maken met infectieziekten. ,,Ik maak bijvoorbeeld kosteneffectiviteits-analyses van vaccinatieprogrammas. We kijken dan naar de verhouding tussen de kosten en de baten bij de invoering van een algehele vaccinatie van kinderen tegen bijvoorbeeld Hepatitis B. Ik heb er dus wel verstand van en ben geschrokken van de omstandigheden hier.’’

De oud-voetballer van clubs als Heerjansdam, Kozakken Boys, Sparta 2, Noordwijk en Nootdorp, is evenals zijn collega’s in Zuid-Afrika aan een ’community’ gekoppeld. Het is de bedoeling dat hij zijn lokale collega’s leert hoe zij een training moeten geven, een wedstrijdje moeten organiseren en hoe ze tijdens een duel moeten coachen.

,,Het is fantastisch om te doen, want dit project gaat veel verder dan voetbal. Die mannen hier zijn natuurlijk het meest gefocust op de sport. Ze zijn enorm leergierig. Ik heb drie coaches uit het gebied Knysna onder mijn hoede. Ze zijn geweldig leergierig, maar of ze het straks ook in de praktijk kunnen brengen, weet ik niet. Het probleem is dat ze bijvoorbeeld geen eigen veld met de normale afmetingen hebben. Ze spelen in competitieverband alle thuiswedstrijden op andere locaties. Soms wel tweehonderd kilometer van Knysna. Van de zestien uitwedstrijden spelen ze er liefst veertien in Kaapstad en dat ligt op een kleine vijfhonderd kilometer. Ze gaan dan met een busje, maar dat kost 450 rand (45 euro) aan benzine en dat geld is ook niet altijd voorradig.’’

„Ze hebben zelf niet meer dan een trainingsveldje,’’ vervolgt Struijs. „Dat ligt ingesloten tussen een berg en een rivier en loopt af. Het is dus heel moeilijk om daar goed te kunnen trainen. Toch valt het met de techniek nog alleszins mee. Ook bij de kinderen, aan wie wij samen met de Zuid-Afrikaanse coaches de clinic geven, is het plezier enorm. Voetbaltechnisch stelt het niet zoveel voor. Alle kinderen lopen dwars door elkaar heen, maar ze zijn zo dankbaar dat ze mee mogen doen. We hadden er 30 gevraagd en er zijn er 130 gekomen, maar daar maken we maar geen probleem van.’’

Jeroen Struijs, de zoon van de voorzitter van de raad van commissarissen van Sparta Pieter, is zelf nog een beginnend trainer.

,,Ik ben vorig seizoen bij SV Nootdorp als speler gestopt en ben nu assistent van John Karelse. Een ouwe vos en een jonge hond bijelkaar en dat gaat hartstikke goed. Ik leer veel van hem.’’

„ Ook hier van mijn collega’s zoals Geert Meijer en Jack van den Berg. KNVB-docent Nico Labohm heb ik nog als trainer van het Dordtse jeugdplan meegemaakt. Het is leuk om een week heel intensief met het voetbal bezig te zijn. Ik ben dan ook zeker van plan om mijn diploma’s te gaan halen om mij in Nederland verder in het trainersvak te ontwikkelen.’’

Zaterdag 24 februari ‘07

En toen was het zover…… vanochtend om 07.00 werden wij wakker, WEER een stralende dag! En voor 41 cursisten zou vandaag de finale dag, het eindexamen van het pilotproject Stars in their Eyes 2007 zijn.

Terwijl de mensen van Spur bezig waren met het ‘mooi maken’ van de wedstrijdvelden waarop de toernooi gespeeld zou worden, hebben onze cursisten zich in de leslokaal afgezonderd om de dag voor te bereiden. Onder begeleiding van de Nederlandse coaches werden alle aspecten van een toernooi met 300 kinderen besproken, en tot in de fijnste puntjes uitgewerkt. Om 12h00 (en bij 35 granden in de schaduw) konden wij genieten van vette Spur-burgers, en op dat moment waren de eerste kinderen ook gearriveerd. Alle 300 kinderen kregen kleding in verschillende kleuren door Spur Steak restaurants uitgereikt, en om 13h00 ging de toernooi van start. Wat een gezicht!

300 kinderen die een 4x4 toernooi op 16 kleine veldjes speelden, verspreid over 2 grote velden, alles onder de wakende oog van de majestueuse Hottentots Holand bergen. De Zuid-Afrikaanse coaches moesten werkelijk ALLES doen, met hun Nederlandse coaches als vangnet. Wij waren echt trots toen wij zagen hoe intens onze mannen ervan genoten, en ook met welke disipline zij de kinderen begeleiden.

Ook Spur deden een schitterende job. Allebei velden waren omringd door spandoeken en kleurvolle tenten. Er werd op doorlopende basis hamburgers gegrild, fruitsap uitgedeeld, en een prachtige sfeer heersten. Na 2 uren hadden onze kinderen (afkomstig van zes scholen uit de achterstandswijken) een totaal van 200 wedstrijden (ja, 200!!!!) En hadden wij vier semi-finalisten.

Op exact 15h45 werd de finale op de hoofdveld gespeeld, en het was een kippenvel-moment. 8 jochies en meisjes op een kleine veldje, omringd door 292 van hun klasgenoten. Er werd gebruld, gegild, gejoeld en gelachen. Na de verplichte speeltijd van 10 minuten was de stand 0-0, en kwam de regel van ‘golden goal’ in werking. Na 4 minuten werd de verlossende doelpunt gescored, en was het een herrie van jewelste. De winnen team kreeg 4 kadobonnen van Spur, ter waarde van ZAR 100 elk. De verliezers kregen elk ZAR 10 per kind, en voor de rest deelde wij pennen, ballen, stickers en KNVB-speldjes uit. Om 17h00 vertrokken de kinderen naar huis, en gingen wij met alle crusisten naar de leslokaal. Certificaten werden overhandigd, ballen, hestjes, coaching DVD’s, alsook Spur-hemden werdem aan de coaches en hun gemeenschappen overhandigt.

Mooie ‘uit de hart’ toespraken, waartijdens het even moeilijk was om alles te beseffen wat deze afgelopen week is gebeurd.

Onze cursisten werden vervolgens getrakteerd op een lekkere ‘boerebraai’ bij de waterpoloclub van de Universiteit, en toen wer het (weer) leuk. De Nederlandse coaches deelde hun eigen tenues uit aan hun Zuid-Afrikaanse partners, en in een mum van tijd kleden de jongens zich om, en werd de clubtenues van Blauw Wit 34, BVV Barendrecht, SV Nootdorp, RKSV Nuenen, RKSV Bekkerveld en VV Strijen met zierlijke Afrikaanse bokkesprongen door de Zuid-Afrikaanse coaches op de loopplank geshowed. Het was prachtig!

Er werden hemden gesigneerd, er werd beren-knuffels uitgedeeld, en ik zag toch stiekem enkele natten ogen. Maar hoe kon het anders??!! Wij zijn als ‘rauwe’ Hollanders op een avontuur naar Afrika gekomen, en wisten niet wat ons te wachten stond. Wij gaan hier weg met 28 nieuwe vrienden, onbeschrifelijke ervaringen, mooie herinneringen, en een commitment om deze project NIET tot stilstand te laten komen. Deze mensen, die heel erg veel hebben meegemaakt, en die zich belangeloos inzetten voor het verbeteren van de levens van mensen in de achterstandswijken en de platteland, verdienen onze betrokkenheid.

Hans, Henk, Jeroen, Ard, Geert, Jack: bedankt! Rene, Nicky, bedankt! Onze docent Nico Labohm: bedankt!

Francis Kimanzi: thank you, it has been an honour to spend time with you!

En tot slot: Zuid-Afrika: bedankt! ‘Mama Africa heeft onze harten gestolen, met warmte, vriendschap en de mooiste herinneringen.

Zondagochtend 25 februari

Onze eerste reis naar Kaapstad Luchthaven is reeds om 06h00, wanneer Francis Kimanzi zijn vliegtuig naar Johannesburg, en vervolgens naar Nairobi, en vervolgens naar Brazzaville (Congo) moet halen, waar hij een voetbalclinic zal aanbieden.

Om 07h30 werd de tweede reis naar de luchthaven gemaakt, om Marcel van der Sluis weg te brengen.

Om 09h00 vertrokken wij samen met Ronnie en Tony van de ministerie Sport naar Kaapstad. Ik maakte nog een snelle stop bij vrienden Ian en Gerda, waar ik onze bagage kwijt kon terwijl wij een stukje van Kaapstad gingen verkennen.

Om 11h00 vertrok onze boot "Penguin" naar Robbeneiland. Na een rondreis op de eiland, werden wij toegesproken door Modise, een ex-politieke gevangene die 5 jaar op Robbeneiland gevangen zat. Zijn verhaal maakte veel indruk, niet alleen door de harde feiten die hij uit zijn verleden aanhaalde, maar vooral zijn positieve instelling over de toekomst van zijn land. Wij bezeften snel hoeveel invloed de "gezichtsloze massa" in de strijd om vrijheid en gelijkheid had. Leiders als Mandela, Sisulu, Tambo hadden continu de noodzaak van 'political non-violence' op de harten van hun volgelingen gedrukt, en hierdoor zijn de mensen van Zuid-Afrika veel dichterbij elkaar gegroeid. Uiteraard bezochten wij de cellencomplex waar Nelson Mandela en vele anderen gevangen werden gehouden, en wij kregen opnieuw respect voor datgene dat bereikt is.

Na de terugtocht naar Kaapstad haven deden wij een paar rondjes shoppen voor thuis in de Victoria en Alfred Waterfront, en om 17h00 gingen wij naar Ian en Gerda. Ik ben bijna 20 jaar bevriend met deze stel, en toen zij hoorde van onze bezoek, was het snel een uitrgemaakte zaak: wij zouden en moesten bij hun van een braaivleis komen genieten. Eerst lekker op de banken onderuit gezakt, krieket en voetbal op televisie (Supersport) gevolgt, en toen genoeten van overheerlijke "skaaptjops, aartappelslaai en groenslaai". Tussendoor kon iedereen douchen of een heerlijke duik in de zwembad nemen.

Op de klok van negen vertrokken wij met een hele entoruage naar Kaapstad luchthaven. Inchecken, koffie drinken en vervolgens aan boord van de KLM Boeing 777 richting Amsterdam. Enkele van ons vielen al in slaap voordat de vliegtuig richting de startbaan ging!

Na een vlucht van 11,5 uur zijn wij vanochtend om 10h20 op Schiphol geland. 9 uitgeputte, maar voldane reizigers keerden terug naar hun 'normale' levens. maar in de woorden van Henk Buning (Blauw Wit 34): "Ik had voor geen geld in de wereld willen missen.....".

Rest het mij nog iedereen te bedanken die mee hebben gewerkt op dit pilot een suces te maken.

De mensen van Cool Fresh International (Niels Stolk, Hugo Vermeulen, Jean Paul van Wijk, Wim de Best, Sergey Geraskin, Marina Petranova, Ger Brouwer, Bep van Raamsdonk, Arie Havelaar) voor de tijd die zij aan mij hebben gegund om intensief aan Stars te werken.

Johan van Geijn van de KNVB voor alle materiaal, het regelen van de coaches, en zijn inzet om een mooie samenwerking vorm te geven.

Gerhard Schuil en Gert van Rees van Impulsis, en Hans Bruning van ICCO. Bedankt voor jullie geloof in it project!

Nico Labohm, die als hoofddocent de coaching-materie op formidabele wijze beheersd, en aan de Zuid-Afrikaanse coaches een krachtige grip op "coaching at grass roots level" heeft gegeven.

Francis Kimanzi, voor zijn intense "meeleven" met de cursisten.

Jacques Ruts, die als onze mentor de onmogelijke mogelijk heeft gemaakt.

Alle clubs die hun coaches hebben vrijgegeven: RKSV Bekkerveld, RKSV Nuenen, BVV Barendrecht, VV Strijen, SV Nootdorp en CVV Blauw Wit 34.

De zes coaches, zonder wie deze pilot nooit zo een krachtige impact zou hebben gemaakt.

De personeel van de Sports Performance Institute in Stellenbosch: Janet Baxter, Gustav Venter, Warren Engelbrecht.......

Conrad Harley van Spur Steak Restaurants.

Dr. Gary Vorster en Charles Store van Sport 4 You.

Minister Whitey Jacobs en zijn personeel: Justin de Allende, Ronnie Gabriel, onze chauffeur Tony.

Kalusha Bwalya voor de moeite die hij heeft gedaan om onze te bezoeken, en ons te inspireren.

Dot bij de Mill Stream Guest House voor "breakfast, washing and cleaning".

Helen bij de Stellenbosch Travellers Lodge, die als begeleider van 29 Zuid-Afrikaanse wonderen heeft verricht.

Waheeba van Rooyen en Eric Jooste voor het halen en brengen van mensen, en voor het geven van een helpende hand.

Nicky van den Berg voor het bijhouden van fotomateriaal, dagboeken, en als helpende hand.

Rene Dons voor zijn mooie artikelen in de AD.

Chris Everts en Alle van der Wal, twee bijzondere talenten in de wereld van televisiedocumentaires. Zij zijn zeer bijzondere vrienden!! Zij hebben zich belangeloos ingezet, en zullen een dezer dagen iets heel moois aan ons laten zien.

En tot slot aan al onze Zuid-Afrikaanse coaches: Van Ryan tot Ricardo, van Willem tot Lillian, van Shorty tot Rastaman: you were great!

Wordt vervolgd.........

Maandag 26 februari ’07

Uit de Algemeen Dagblad

Rene Dons, Stellenbosch

‘Alleen maar winnaars Project Stars in their Eyes schreeuwt om een vervolg’

Alsof ze de Europa Cup hebben gewonnen, zo viert het winnende viertal de eerste prijs op het toernooi dat zaterdag door de Zuid-Afrikaanse coaches van het project ‘Stars in their Eyes’ zelfstandig werd begeleid.

Trots namen zij de etensbonnen met een waarde van honderd rand (omgerekend tien euro) in ontvangst uit handen van de initiatiefnemer Nic Jooste. De teleurstelling bij de verliezers was op de velden van de universiteit van Stellenbosch groot, totdat ook zij elk tien rand overhandigd kregen en hun geluk niet meer op konden.

Voor de andere driehonderd kinderen waren er hamburgers met patat. Alleen maar winnaars dus, op de finaledag van het project en dat gold ook voor de 49-jarige Nic Jooste. De geboren Zuid-Afrikaan is bijna twee jaar met het project bezig geweest. De laatste maanden bijna dagelijks, omdat het zijn missie is om het voetbal en de sociale omstandigheden te verbeteren. Met het pilotproject heeft hij een aanzet gegeven en de afgelopen dagen is iedereen duidelijk geworden dat zijn initiatief een vervolg nodig heeft.

Dat komt eraan, als het aan Nic Jooste ligt. ,,We hadden dit ‘pilotproject’ nodig om iets te kunnen laten zien. Om de boer op te kunnen en andere partijen enthousiast te maken. We hebben grote plannen om dit een vervolg te geven. In het tweede kwartaal van dit jaar zou ik de zes beste Zuid-Afrikaanse coaches graag een weekje bij de KNVB een cursus willen laten volgen. De week erna zouden zij dat al in de praktijk kunnen brengen bij hun Nederlandse clubs als BVV Barendrecht, Strijen, Nootdorp, Bekkerveld, Nuenen en Blauw Wit’34.

De Nederlandse coaches zouden aansluitend direct weer een week mee moeten gaan naar Zuid-Afrika om te bekijken hoe het de Zuid-Afrikanen in hun eigen omgeving vergaat om de oefenstof daar over te brengen.’’

,,Nu doen we dat nog met zes communities, maar ik zou fasegewijs naar twintig en dan naar zelfs veertig willen groeien. We willen deze Zuid-Afrikanen niet alleen opleiden, maar ze ook meer middelen geven zodat ze inderdaad de trainingen kunnen geven die ze willen. Het is nu lastig als je geen goed veld heb, maar het is ook vervelend als er geen tenues, ballen, hesjes of doelen zijn.’’

Jooste vindt dat dit project slaagt als er straks in 2009 150 voetbaldocenten, 450 topcoaches en 1500 gewone coaches zijn. Daar heeft de initiatiefnemer wel geld voor nodig.

,,Er is een substantiele bedrag nodig, maar het is het waard. Ik heb zoveel goede reacties gekregen en zoveel toezeggingen van mensen die hun best voor ons gaan doen. Het pilotproject is gefinancierd oor Cool Fresh International, de interkerkelijke organisatie Impulsis en het ministerie van sport in Zuid-Afrika. Straks moeten andere partijen dat doen. De kinderen en de Zuid-Afrikaanse coaches vonden het geweldig, en daar gaat het juist om!!’’